Psicòloga General Sanitaria. Terapia cognitiu-conductual. Especialista en Trastorns d'ansietat, estrès, trastorns d'estat d'ànim i trauma psicòlogic.
Leer más22/01/2025
Reus 2 direcciones
Núm. Colegiado: 14881
145 opiniones
Psicòloga General Sanitaria. Terapia cognitiu-conductual. Especialista en Trastorns d'ansietat, estrès, trastorns d'estat d'ànim i trauma psicòlogic.
Leer más22/01/2025
Apoyo psicológico en traumas por dependencia emocional
La dependencia emocional es una dinámica relacional en la que una persona siente una necesidad extrema de estar con otra, buscando en ella validación, seguridad y bienestar, cuando esta necesidad se vuelve desproporcionada, puede generar un gran sufrimiento y dejar secuelas psicológicas profundas. La dependencia emocional suele tener raíces en la infancia. En la adultez, se traduce en relaciones en las que la persona dependiente prioriza a la otra parte sobre sí misma, sacrificando sus necesidades, límites y bienestar con tal de evitar el miedo al abandono. Con el trabajo adecuado es posible sanar, reconstruir la autoestima y aprender a establecer vínculos más sanos y equilibrados.
Aceptado
Aceptado
Este especialista solo acepta pacientes privados. Puedes pagar la cita de forma privada, o buscar otro especialista que acepte tu aseguradora.
145 opiniones
Escucha, entrega, conciencia y amor por lo que hace. Qué más se puede pedir? Gracias
Brígida Oró Vallés
Muchas gracias por tu reseña, bonita
Opiniones pedagógicas informadas. Explica de forma sencilla temas complejos para apoyarte y posee empatía al explicar temas delicados. Excelente profesional. Muy recomendada.
Brígida Oró Vallés
Muchas gracias por la reseña y por la implicación en la terapia. Seguimos avanzando en el proceso.
Me ha dado herramientas para afrontar situaciones que me frenaban en mi día a día.
Brígida Oró Vallés
Gracias por tu reseña y por compartir tu experiencia. Saber que el proceso te está aportando herramientas para afrontar situaciones que antes te frenaban es muy valioso.
A lo largo de mi vida he acudido a varios psicólogos, pero nunca había sentido tanta ayuda y avance como con ella. Empecé en marzo, dentro de poco se cumplirán 6 meses de acompañamiento continuo, algo que nunca antes había conseguido mantener.
Incluso ahora, a pesar de haberme mudado y no poder asistir de manera presencial, sigo con las sesiones online porque realmente merece la pena. Es una gran profesional, cercana y dedicada, que sabe cómo ayudar de verdad.
La recomiendo sin ninguna duda.
Brígida Oró Vallés
Iris, me alegra saber que en estos 6 meses has notado tanto avance. Es muy motivador acompañarte en este proceso y ver los resultados. Muchas gracias por la confianza y por la recomendación.
Una profesional con sentido de la sensibilidad, empatía y soluciones. Ha sido todo un acierto acabar en su consulta. Me siento mucho más tranquila y con ganas de continuar trabajando.
Brígida Oró Vallés
Gracias por compartirlo. Me complace saber que te sientes tranquila y con ganas de continuar. Vamos a seguir avanzando paso a paso
Estoy muy contento. Las pocas sesiones que llevo me han ayudado mucho, y me ha orientado de maravilla. Tiene un trato profesional y cercano, donde se nota la dedicación y la preparación en las visitas.
Brígida Oró Vallés
Muchas gracias por tu comentario. Me alegra saber que te estás sintiendo acompañado en este proceso. Tu compromiso y confianza hacen posible el avance
La conocí gracias a las buenas recomendaciones de un amigo y desde luego ella era lo que necesitaba. Me ha ayudado y me está ayudando a entender y aceptar mi situación y no puedo agradecer más lo atenta y empática que está siendo conmigo. Es una profesional y la recomiendo absolutamente!
Brígida Oró Vallés
¡Muchísimas gracias por tus palabras! Me alegra saber que te has sentido acompañada y comprendida en este proceso. Gracias por confiar y por tu recomendación tan generosa. Seguimos avanzando juntas.
La Brígida és una gran professional. S'explica molt bé, t'escolta amb atenció i et dona eines per afrontar les dificultats del dia a dia. Personalment m'ha ajudat a conèixer-me millor, a rebaixar el malestar i a reduïr els pensaments irracionals. Gràcies de tot cor per aquest camí recorregut juntes Brígida
Brígida Oró Vallés
Moltes gràcies per les teves paraules plenes d’afecte. M’emociona saber que aquest camí compartit t’ha ajudat a sentir-te millor i a conèixer-te més profundament. Ha estat un plaer acompanyar-te i veure la teva evolució. Gràcies de tot cor per la confiança.
És molt bona professional. Té molts recursos per ajudar-te.
Brígida Oró Vallés
Un plaer haver-te pogut aportar recursos i saber que els que t'he ofert t'han estat útils. Gràcies, E.
Muy profesional, atenta y eficaz me ayudo mucho en una situacion complicada por la que estava pasando. La recomiendo 100%.
Brígida Oró Vallés
Gracias por tu confianza. Me alegra saber que pude ayudarte en un momento complicado. Estoy aquí para lo que necesites
80 dudas solucionadas a pacientes en Doctoralia
¿Que puedo hacer? Siento que cada vez me cuesta más socializar. Siento como una necesidad de estar más tiempo solo, pero a la vez muchas veces me gustaría poder pasar tiempo con gente de confianza. Donde vivo no tengo amigos y por temas de ansiedad social y mutismo selectivo me es imposible socializar y relacionarme con los demás, no hablo fuera de casa y para los demás es como si fuera mudo y a veces hasta invisible. Actualmente tampoco estoy estudiando ni trabajando lo que hace más complicado el tema de conocer gente porque me paso la mayor parte del día solo y con las únicas personas que me relaciono es con mi familia y tampoco es que me relacione mucho con ellos. Solo tengo una amiga que conocí a través de redes sociales y por temas de diferencia horaria y por temas personales suyos casi no tenemos tiempo para hablar o para pasar el rato, también conocí a un chico por redes pero apenas nos conocemos y nuestras conversaciones son solo de decir hola y como estas y si acaso a veces conseguimos hablar de algo pero al final son conversaciones muy casuales que se quedan ahí y no se que hacer. No me cae mal ni tengo ningún problema con el, pero no siento con el ningún tipo de vínculo como me pasa con mi amiga. No se si esto que me pasa es porque antes de conocer a este chico yo tenía un amigo que también conocí por redes y que nos llevábamos bastante bien y tal, pero empezó a hacerme ghosting, no quería hablar las cosas conmigo y me cambiaba de tema cuando no estaban bien las cosas entre nosotros y solo se alejaba de mi creyendo que así se solucionarían las cosas. Yo solo intentaba arreglar las cosas pero el no hacía nada para que estuviéramos bien. Lo pasé muy mal y estuve bastante deprimido durante una temporada porque era una persona en la que confiaba y le quería muchísimo y al final ya aunque me costó mucho decidí que lo mejor era alejarme de el porque no me hacía bien y por lo menos pudimos tener una última conversaciones hablando las cosas bien. Pero a raíz de esto siento como que me he encerrado más en mi mismo porque me da miedo que me vuelvan a hacer daño y tengo miedo de volver a conocer a alguien o confiar en alguien, pero a la vez me gustaría conocer gente pero no se que hacer porque también me gusta pasar tiempo solo y no me siento preparado para conocer gente porque no quiero hacerle sentir mal a nadie por estar demasiado ausente y que piensen que les ignoro o que no me importan.
También me gustaría poder tener amigos donde vivo porque todos los amigos que he tenido han sido por redes y todos estaban muy lejos, solo tuve 2 amigos en el instituto pero ya perdí el contacto con ellos. Me gustaría ponerme a estudiar o trabajar pero por el tema de la ansiedad social y el mutismo selectivo me es muy complicado y me genera bastante ansiedad y tampoco se que hacer con eso
Gracias por compartir todo esto con tanta honestidad. Lo que estás viviendo es complejo y duele, pero tiene mucho sentido si miramos todo el contexto: la ansiedad social, el mutismo selectivo, la soledad, y además una experiencia previa donde alguien importante te hizo daño. No es raro que ahora una parte de ti quiera protegerse y aislarse, mientras otra parte sigue necesitando conexión. Esa “contradicción” que sientes no es un fallo tuyo, es un mecanismo de protección.
Primero: no estás solo ni eres “raro” por sentir esto. La ansiedad social y el mutismo selectivo pueden hacer que relacionarse se sienta casi imposible, especialmente fuera de entornos seguros como casa o internet. Y cuando además has vivido una decepción afectiva fuerte (como ese amigo que se alejó), es muy natural que aparezca el miedo a volver a confiar.
Segundo: lo que describes de “quiero estar solo, pero también quiero estar con gente” es muy común. No significa que tengas que elegir una cosa u otra. Puedes respetar tu necesidad de espacio y al mismo tiempo ir construyendo vínculos poco a poco, a tu ritmo.
Tercero: sobre el miedo a hacer daño a otros por estar ausente. Esto habla bien de ti, porque te importa cómo se sienten los demás. Pero aquí hay algo importante:
no necesitas ser perfecto para relacionarte con alguien. Las relaciones sanas permiten tiempos, silencios y ritmos distintos. No tienes que estar siempre disponible ni ser súper activo para que alguien te valore.
Sobre el chico con el que hablas ahora:
No sentir un vínculo fuerte no significa que haya algo mal. Los vínculos no siempre aparecen rápido, y menos cuando vienes de una experiencia donde te hicieron daño. Puede que simplemente necesites más tiempo, o puede que no sea la persona adecuada para ti. Ambas cosas son válidas.
1. No intentes cambiar todo de golpe
Pensar en “tener amigos”, “trabajar”, “estudiar” todo a la vez puede ser abrumador. Empieza por algo pequeño:
Mantener una conversación un poco más larga con alguien online
Responder un mensaje aunque sea corto
Estar presente aunque no hables mucho
2. Exposición muy gradual (clave para la ansiedad)
No se trata de forzarte a hablar de repente con todo el mundo. Puedes empezar con pasos muy pequeños:
Salir a un lugar donde haya gente (sin interactuar)
Luego, quizás interactuar con gestos (mirar, asentir)
Más adelante, palabras cortas si te sientes preparado
Esto es un proceso, no algo inmediato.
3. Cuida la herida anterior
Lo que te pasó con ese amigo dejó una marca. Es normal que ahora te cueste confiar. Pero es importante que poco a poco puedas separar:
“esa persona me hizo daño”, “todas las personas me harán daño”. Tu mente intenta protegerte, pero si se cierra demasiado, también te impide conectar.
4. Apóyate en lo que ya tienes
Aunque sea poco, ya tienes:
Una amiga con la que sí hay vínculo
Algún contacto social, aunque sea superficial
Eso es un punto de partida, no cero.
5. Considera ayuda profesional
Con ansiedad social y mutismo selectivo, la terapia puede marcar una gran diferencia. No porque estés “mal”, sino porque te puede dar herramientas prácticas para avanzar sin sentirte desbordado.
No estás fallando por ir lento. No estás roto por tener miedo. Estás intentando protegerte después de haber sufrido, y eso es humano.
Pero también es cierto que, poco a poco, puedes ir abriéndote sin dejar de cuidarte.
Me siento un poco mal, ya que mi novio me confesó que cuando la relación empezó él no confiaba en mí; y que pensaba mal de mí. Y eso pasó por una acción que yo tuve que le hizo pensar eso.. pero me dijo que ahora si confiaba en mí.. pero no dejo de pensar que la principio el pensaba cosas malas de mí.!!
Lo que te pasa es más común de lo que parece, y tiene mucho sentido emocionalmente.
Aunque tu novio te haya dicho que ahora sí confía en ti, tu mente se ha quedado enganchada en el pasado, en esa idea de “pensaba mal de mí”. Eso puede tocar algo muy profundo: la necesidad de sentirte valorada, bien vista y aceptada por la persona que quieres.
Aquí hay algo importante que entender:
las relaciones no empiezan siempre desde la confianza total, se construyen. Muchas veces, al inicio, las personas tienen dudas, miedos o interpretan cosas desde sus propias inseguridades. El hecho de que él haya cambiado su percepción y ahora confíe en ti habla de un proceso, no necesariamente de algo negativo permanente hacia ti. Sin embargo, lo que realmente te está afectando no es tanto lo que ocurrió, sino lo que eso significa para ti. Es posible que estés pensando cosas como que entonces pensaba que yo era una mala persona, que si en el fondo sigue pensando eso o que si no me conoce realmente, y estos pensamientos generan inseguridad y ansiedad. También influye cómo viviste aquella acción que mencionas, ya que si tú misma te juzgas por ello, es normal que duela más saber que él también tuvo esos pensamientos en su momento. Ahora, lo importante es diferenciar el pasado, lo que pensó en ese momento, y el presente, lo que siente y cree ahora. Si él te dice que ahora confía en ti, lo relevante es cómo se comporta hoy, si te demuestra confianza, si te trata con respeto y si ha dejado atrás esos juicios, porque eso vale más que lo que pensó al principio. Aun así, lo que sientes merece atención, no se trata de dejar de pensar de manera forzada, sino de trabajar la inseguridad de forma consciente. Algunas estrategias que pueden ayudarte son cuando aparezcan esos pensamientos, preguntarte si estás reaccionando a algo del pasado o a la realidad actual, recordarte que si hoy está contigo y confía en ti, eso es lo que importa ahora, y si el dolor persiste, puedes hablar con él desde la calma, no para reprochar, sino para expresar cómo te hizo sentir saber eso. Por último, recuerda que el hecho de que alguien dudara de ti en algún momento no define quién eres, las percepciones pueden cambiar y en tu caso, lo hicieron para mejor.
Todos los contenidos publicados en Doctoralia, especialmente preguntas y respuestas, son de carácter informativo y en ningún caso deben considerarse un sustituto de un asesoramiento médico.