Tiempo de respuesta aproximado:

Experiencia

¡Hola!

Si estás leyendo estas líneas, me atrevería a decir que, estás atravesando un momento difícil, sientes que algo no está bien o simplemente deseas conocerte mejor.

Soy Núria, psicóloga sanitaria con un enfoque integrador y especializada en terapias de tercera generación. Trabajo con adultos, adolescentes y parejas, principalmente,  brindando apoyo en momentos de cambio y desafío.

En mis sesiones, adopto un estilo cercano, activo y flexible, porque creo firmemente en la importancia de crear un ambiente seguro donde te sientas libre de expresarte sin juicio. Juntos, podremos explorar lo que realmente importa para ti y encontrar las herramientas que te ayuden a avanzar.

Estaré encantada de acompañarte en este proceso, apoyarte y trabajar hacia tu bienestar.

ver más Sobre mí

Enfoque terapéutico

Terapia cognitivo conductual

Especialista en:

  • Trastornos de ansiedad
  • Depresión

Pacientes que atiendo

Adultos
Niños (Solo en algunas direcciones)

Tipos de consulta

Videoconsulta

Fotos y vídeos

Logo
Nuria Llagostera

¿Alguna vez has sentido que un recuerdo del pasado sigue doliendo, aunque haya pasado mucho tiempo?
A todos nos ha ocurrido en algún momento. Vivimos experiencias difíciles que nos marcan, pero cuando el dolor permanece mucho después, no se debe solo a lo que pasó, sino a cómo nuestro cerebro guardó ese recuerdo. De hecho, la palabra trauma viene del griego y significa “herida”. Y así es: el trauma es una herida emocional que puede seguir abierta aunque el tiempo haya pasado. La técnica EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) es una de las terapias con más validez para ayudar al cerebro a "desbloquear" ese recuerdo y colocarlo en su sitio, de modo que deje de doler tanto.
Si quieres sanar las heridas ahora es el momento de hacerlo. ¿Hablamos?

27/10/2025

Servicios y precios

  • Consulta online

    65 €

  • Primera visita Psicología

    65 €

  • Consulta online (visitas sucesivas)

    55 €

  • Psicoterapia individual

    65 €

  • Terapia de duelo

    Desde 55 €

Artículos

Consulta online

¿Piensas en empezar terapia pero sientes que no tienes tiempo para desplazarte? La terapia online te permite cuidar de tu bienestar emocional de forma flexible y adaptada a tu ritmo. Muchas personas pueden continuar su proceso terapéutico gracias a la comodidad de conectar desde casa, ahorrar tiempo o facilitar la continuidad incluso en épocas de viajes o agendas complicadas. Y, por supuesto, la terapia presencial sigue siendo una opción muy valiosa para quienes prefieren el contacto cercano en consulta. Por eso ofrezco ambas modalidades, adaptándonos a lo que necesites en cada momento.


Dificultad para poner límites

Poner límites no es tan sencillo como decir “no”. Muchas personas sienten culpa, miedo al rechazo o temor a generar conflicto porque aprendieron a priorizar a los demás antes que a sí mismas. Además, los límites suelen aparecer cuando ya hay cansancio o malestar, por lo que la emoción forma parte del proceso. Poner límites implica aceptar pequeñas pérdidas, como la aprobación o la comodidad en ciertas relaciones. Sin embargo, no se trata de controlar al otro, sino de cuidar tus necesidades. Empezar con micro límites como tomarte tiempo para responder o decir “déjame pensarlo” ayuda a que el cambio sea más natural. Con el tiempo, la culpa disminuye y crece el respeto propio y el de los demás


Dependencia emocional

La dependencia emocional surge cuando sentimos que sin la otra persona no somos suficientes. Se cuela en forma de miedo a estar solos, necesidad de aprobación constante o la sensación que la vida pierde color si alguien no está a nuestro lado. Superarla empieza con honestidad y reconocerlo ya es un paso enorme. Después, viene aprender a escucharte, a darte a ti misma lo que antes buscabas fuera: calma, respeto, acompañamiento. Cultiva espacios propios: actividades que disfrutes y relaciones que te nutran. Tu mundo dejará de depender de una sola persona y será un lugar más amplio y seguro. La autonomía emocional no significa no necesitar a nadie, sino saber que tu valor no depende de otros.


Ansiedad

A veces nos sentimos cansados y con malestar sin saber exactamente qué nos pasa. A menudo la achacamos a la ansiedad...pero...¿realmente lo es?. La ansiedad es una respuesta del cuerpo ante el miedo o la amenaza, que activa la alerta y genera tensión, inquietud y preocupación constante. El cansancio emocional, en cambio, surge del desgaste mental prolongado por estrés, tristeza, autoexigencia o emociones no expresadas. Aunque pueden coexistir, no son lo mismo: la ansiedad activa; el cansancio emocional agota.

Ver todos los artículos

Consultas (2)

Ampliar se abre en una nueva pestaña
Nuria Llagostera

Carrer Francesc Castells 10, Calella 08370

Disponibilidad

Pago online

Aceptado

Número de teléfono

650 28...
Ampliar se abre en una nueva pestaña

Disponibilidad

Pago online

Aceptado

Número de teléfono

650 28...

No se aceptan aseguradoras

Este especialista solo acepta pacientes privados. Puedes pagar la cita de forma privada, o buscar otro especialista que acepte tu aseguradora.

29 opiniones

Lo más mencionado por los pacientes

  • Dedicación durante la visita
  • Eficacia del tratamiento
  • Explicaciones detalladas
Todas las opiniones son importantes, por este motivo, los especialistas no pueden pagar para modificar o eliminar opiniones. Saber más. Más información sobre opiniones
  • Transmite mucha paz y confianza. Da recursos des de la primera sesión.

    • Dedicación durante la visita
    • Explicaciones detalladas
    • Eficacia del tratamiento
     • Nuria Llagostera Primera visita terapia de pareja  • 

    Nuria Llagostera

    Muchas gracias por tu comentario. Me alegra que los recursos ofrecidos desde la primera sesión te hayan resultado útiles. Mi objetivo es que cada persona pueda llevarse herramientas prácticas que le ayuden a comprender mejor lo que está viviendo y a empezar a sentirse mejor desde el inicio del proceso.

    Gracias de corazón por tu confianza. Un abrazo siempre fuerte!


  • A

    Desde la primera visita he sentido mucha comprensión y empatía por parte de Nuria. La primera vez que acudí iba con miedo, ya que me encontraba muy nerviosa por la ansiedad y Nuria en esa primera visita me ayudó mucho a bajar la sintomatología, me dió herramientas muy útiles y me sentí muy escuchada. En las siguientes me he sentido igual de cómoda y tranquila, eso hace que poco a poco me sienta que voy mejorando y que el camino va en dirección a la recuperación. Considero que Nuria es muy dedicada, siempre tiene algo preparado para ayudarte a mejorar. Me esta ayudando mucho a, nuevamente, volver a colocar los pies sobre la tierra.

    • Dedicación durante la visita
    • Eficacia del tratamiento
     • Nuria Llagostera Psicoterapia individual  • 

    Nuria Llagostera

    Muchas gracias por tu comentario, Es muy valioso para mí que hayas podido encontrar herramientas útiles y que, poco a poco, te estés sintiendo más tranquila y segura en este proceso. Tu compromiso y el trabajo que estás realizando son fundamentales, y me alegra poder acompañarte en este camino hacia tu recuperación.
    Gracias de corazón por tu confianza y por permitirme ayudarte. Un abrazo siempre fuerte.


  • M

    De bon començament la sensació de tranquil·litat ha estat total. L'espai és acollidor i discret. No té pressa, et dona el temps que necessites i transmet molta calma.

    • Dedicación durante la visita
    • Explicaciones detalladas
    • Instalaciones excelentes
    • Puntualidad
     • Nuria Llagostera Primera visita Psicología  • 

    Nuria Llagostera

    Moltes gràcies per les teves paraules. M’alegra saber que des del primer moment et vas sentir tranquil·la i còmoda. Per a mi és molt important poder oferir un espai acollidor, discret i sense presses, on cada persona se senti escoltada i pugui expressar-se amb confiança. T’agraeixo sincerament la confiança dipositada en mi i en el procés compartit.


  • A

    Profesional y dedicada.
    Se nota humanidad en su trabajo.

    • Dedicación durante la visita
    • Explicaciones detalladas
    • Eficacia del tratamiento
    • Instalaciones excelentes
    • Puntualidad
     • Nuria Llagostera Psicoterapia individual  • 

    Nuria Llagostera

    Muchas gracias Albert por tus palabras. Me alegra saber que percibes profesionalidad y dedicación, y especialmente la parte humana que pongo en cada atención. Para mi es esencial cuidar a cada persona con cercanía y respeto. ¡Te agradezco mucho la confianza! Un abrazo siempre fuerte!


  • E

    Fue la primera visita de mi hijo adolescente y nos dió muy buena impresión

    • Dedicación durante la visita
    • Explicaciones detalladas
     • Nuria Llagostera Primera visita Psicología  • 

    Nuria Llagostera

    Muchas gracias Eva por tus palabras. Entiendo lo importante que es ese primer paso, especialmente tratándose de un adolescente, y me alegra mucho saber que la impresión fue tan positiva. Trabajo para que tanto los jóvenes como sus familias se sientan cómodos, acompañados y en buenas manos desde el primer momento. Nos vemos pronto. un abrazo siempre fuerte!


  • D

    Ha ido muy bien. Ha sido mi primera visita y me alegra que me haya tocado alguien como ella. No es tan solo decir que el lugar es seguro, si no sentirlo y ella ha hecho que sea así.

    • Dedicación durante la visita
    • Explicaciones detalladas
    • Instalaciones excelentes
     • Nuria Llagostera Primera visita Psicología  • 

    Nuria Llagostera

    Muchas gracias Dayana por las palabras. Me alegrea saber que la primera visita fué tant positiva. Para mi es fundamental no solo ofrecer un entorno seguro, sino también conseguir que cada persona lo sienta así desde el primer momento. Un abrazo siempre fuerte.


  • J

    Es mi primera vez en el psicólogo y fui bastante nerviosa, pero ha sabido comprenderme a la perfección y ayudarme en todo momento. Ahora cada vez que voy, voy más tranquila.

    • Dedicación durante la visita
    • Explicaciones detalladas
    • Eficacia del tratamiento
     • Nuria Llagostera Visitas sucesivas Psicología  • 

    Nuria Llagostera

    Muchas gracias, Jenny, por tus palabras.
    Es completamente normal sentirse nerviosa las primeras veces que vas a la psicóloga. Abrir tus sentimientos, pensamientos y emociones a alguien que acabas de conocer no es nada sencillo; requiere valentía y un gran paso por tu parte.

    Poco a poco, a medida que se va creando un espacio de confianza y seguridad, todo empieza a fluir con más naturalidad. Me alegra mucho saber que ahora te sientes más tranquila en cada sesión. Ese cambio habla de tu proceso, de tu compromiso y del trabajo que estás haciendo contigo misma.
    Un abrazo siempre fuerte!


  • R

    Durante la sesión te sientes a gusto y cómodo,explicaciones fáciles y entendibles.

    • Dedicación durante la visita
    • Explicaciones detalladas
     • Nuria Llagostera Visitas sucesivas Psicología  • 

    Nuria Llagostera

    Muchísimas gracias por tus palabras. Me alegra profundamente saber que durante la sesión te sientes a gusto y cómodo. Para mí es muy importante ofrecer un espacio seguro y cercano, donde puedas expresarte con tranquilidad.
    También me alegra que las explicaciones te resulten claras y fáciles de entender, trabajo con cariño para que todo el proceso sea lo más accesible posible para ti.
    Gracias por confiar en mí. Estoy aquí para continuar acompañándote. Un abrazo siempre fuerte.


  • M

    Tant just he començat.. de moment tot molt bé... Se'n fa curt

    • Dedicación durante la visita
     • Nuria Llagostera Psicoterapia individual  • 

    Nuria Llagostera

    Gràcies per la teva opinió. El començament del procés terapèutic és molt important ja que es crea el vincle terapèutic. M'alegra molt que t'hagis sentit còmoda i que el temps et passi volant! Continuarem treballant per aconseguir els teus propòsits. Una abraçada gran!


  • R

    Estoy en el peor proceso mental, más de un mes sin poder casi dar y recibir el amor de mi hija de 9 años por denuncias falsas,gestionar ésto sin nada negativo, NO PUEDO,HOY,...LA AÑORO TANTO QUE MUERO DE PENA,Y NURIA ME ESTAS AYUDANDO MUCHO A SALIR DE ESE POZO ,SUBTERRANEO SIN LUZ,DONDE ESTA ESE Cerebro REPTILIANO que ni sabía que existía,y necesito de tu ayuda aún,no puedo ver ni imaginar que volveré a estar con ella,,y en la segunda sesión me sentí mucho mejor, pero aún NECESITO AYUDA Y te elijo a ti Nuria, necesito estabilizarme,ver luz ,nos vemos pronto,,,espero gracias.

    • Dedicación durante la visita
    • Explicaciones detalladas
    • Eficacia del tratamiento
    • Instalaciones excelentes
    • Puntualidad
     • Nuria Llagostera Visitas sucesivas Psicología  • 

    Nuria Llagostera

    Muchas gracias por compartir con tanta honestidad y valentía lo que estás viviendo Raquel.
    Tus palabras reflejan el profundo dolor de una situación injusta, pero también la fuerza con la que estás enfrentándola. Reconocer la necesidad de ayuda y permitirte recibirla es un paso inmenso, y me honra que confíes en mí para acompañarte en este proceso.
    Me alegra saber que en tan poco tiempo has podido sentir un pequeño alivio. Seguiremos trabajando juntas para que esa luz que hoy parece lejana vuelva a brillar con fuerza. No estás sola. Nos vemos muy pronto. Un abrazo siempre fuerte.


Se ha producido un error, inténtalo de nuevo.

Dudas solucionadas

9 dudas solucionadas a pacientes en Doctoralia

Me da un poco (o un mucho) de vergüenza tener que consultar por esto. Tengo 47 años, tengo 2 hijos ya adultos y un esposo que me trata como si fuera mi padre (excepto en lo sexual, claro). No tengo trabajo y siento que estoy viviendo igual que cuando tenía 15 años, que a mi padre le disgustaba mucho cuando yo deseaba o necesitaba salir y sólo me quería tener todo el día en casa en donde sólo era útil para lavar trastes, cuidar a mi hermano e ir a la escuela, de ser posible sin causar ningún problema y sin derecho a quejarme de nada. Siempre me tildaba de mentirosa y creía que cuando salía era para irme "de loca", decía él. Cuando decidía pasar un ratito más con amigas después de la escuela, se súper enojaba, me gritaba, me insultaba por llegar tarde y me ordenaba que la próxima vez las mandara al diablo. Ah, y cero privacidad, no se me permitía cerrar mi cuarto más que para cambiarme de ropa, y si me tardaba un poco más de lo que él consideraba tiempo suficiente, iba a gritarme y a tirar la puerta a porrazos para hacerme salir ya. Y aunque mi esposo no llega para nada a ese nivel (no lo necesita), me siento como un parásito viviendo a sus costillas, como una mocosa que tiene que pedir permiso para todo, sólo con el título adicional de "ama de casa". Me siento limitada en el uso del dinero porque no es "mi dinero", es dinero de mi esposo, y es horrible, frustrante tener que estar dando explicaciones de por qué gasté en esto o aquello o por qué se me acabó antes de terminar la semana. Estoy exhausta de seguir en lo mismo después de tantísimos años: lavando trastes y haciendo comida sin ningún otro objetivo. Siento una necesidad imperiosa de buscarme un trabajo (el que sea), con tal de no depender más de él y estar fuera de la casa, quisiera, si fuera posible, vivir sola un tiempo, lejos de su tutela y de su control. No quiero volver a vivir con mi madre porque sé que con ella va a ser casi lo mismo, puesto que a mi edad a veces me sigue tratando como niña y a veces emite juicios muy duros. Ni ella ni mi padre permitían que yo trabajara cuando vivía con ellos, hacían circo, maroma y teatro para impedir a toda costa que yo trabajara, al punto de que infundieron tal miedo, tal falta de autoconfianza, tal baja autoestima, que ya ni siquiera necesitaban negarme nada porque yo ya no tenía voluntad de pedir permisos, poner límites ni buscar nada para mí. No tengo idea de cómo o por qué permitieron que empezara una relación con el que ahora es mi esposo. Hoy día parece que a ella le sigue aterrorizando que yo busque independencia, aún cuando sabe en qué condiciones psicológicas y emocionales vivo con él. Entiendo que ya estoy bastante mayor como para seguir llevando esta vida, y peor aún, para estar aquí preguntando lo obvio. Entiendo que tengo capacidad de decidir lo que tengo qué hacer (y sé lo que tengo qué hacer), pero me sigue causando conflicto y miedo dar el paso. Hace años ya trabajé una temporada, pero lo dejé voluntariamente porque deseaba cuidar a mis hijos que aún eran niños... y a pesar de eso aún tengo miedo, y siento que esto mismo ya me hizo caer en una zona de confort que me está asfixiando, pero deseo, necesito y me debo a mí misma, salir de esto.

Gracias por confiar y poner en palabras algo tan íntimo. No hay nada de qué avergonzarse aquí: lo que describes tiene sentido psicológico y no habla de debilidad, sino de una historia larga de control, desvalorización y miedo aprendido.
1. Lo que viviste no fue “normal” ni inofensivo
Tu relato de la infancia describe control excesivo, invasión de la privacidad, descalificación constante y miedo. Eso no es solo “educación estricta”: es una forma de violencia psicológica.
Cuando una niña crece:sin derecho a decidir,sin privacidad,siendo acusada de mentir,con castigos emocionales por desear autonomía,aprende algo muy profundo:

“Desear, pedir, salir, decidir… es peligroso.”
Eso no se borra solo porque una persona crezca o se case.

2. No es casualidad que hoy te sientas como a los 15 años

Psicológicamente, no estás viviendo una regresión, sino una repetición.

Tu esposo no necesita gritar ni golpear puertas porque el control ahora es: económico ,simbólico, internalizado.
Y lo más importante: la sensación de ser una niña incapaz ya no viene solo de afuera, vive dentro, porque fue instalada durante años (se llama indefensión aprendida)

Por eso, pedir dinero duele, justificar gastos humilla, sentirte “parásito” aparece,y el miedo surge incluso cuando sabes racionalmente que puedes decidir.

Eso no es flojera ni comodidad: es condicionamiento psicológico.

3. El miedo que sientes no contradice tu lucidez

Dices algo muy importante:

“Sé lo que tengo que hacer… pero me da miedo dar el paso.”

Eso es clave.

Tienes claridad adulta, pero tu sistema emocional sigue reaccionando como alguien que aprendió que independizarse trae castigo, rechazo o abandono.
El miedo no significa que estés equivocada.
Significa que estás intentando salir de un patrón que te mantuvo “segura” a costa de ti misma.

4. No estás en una “zona de confort”, estás en una zona de supervivencia

La “zona de confort” implica placer o tranquilidad.
Lo que describes es: asfixia, vacío, agotamiento, sensación de inutilidad, pérdida de sentido.

Eso es una zona de adaptación al control, no de comodidad.

Tu deseo de trabajar, de salir, incluso de vivir sola un tiempo, no es egoísmo ni locura: es una necesidad psicológica de individuación que fue postergada durante décadas.

5. Algo muy importante: tu deseo de independencia es sano
Desear independencia a los 47 años no es tarde, no es ridículo y no es obvio.
Es profundamente reparador.

Tampoco es necesario que hoy tomes decisiones drásticas. Psicológicamente, el proceso suele ser con pasos pequeños (sentir que puedes, tener ingresos propios, aunque sean modestos,
construir un espacio interno de permiso, luego, decidir qué hacer con la relación y la convivencia.

Cada paso rompe un eslabón del control aprendido.

6. Lo más delicado: no confundas miedo con incapacidad

Tu historia te enseñó a dudar de ti, no a carecer de recursos.

Has podido hacer cosas tan importantes como: criado hijos, sostenido una casa, tomado decisiones difíciles, trabajado antes.

Nada de eso lo hace una “niña incapaz”.

El miedo que sientes no predice fracaso sino que predice que estás desafiando un mandato interno muy antiguo.



necesitas aprender —quizá por primera vez— que tu deseo no es peligroso.
Si puedes, un proceso terapéutico enfocado en: trauma relacional, dependencia emocional, autonomía tardía y límites sería muy valioso. No porque estés “mal”, sino porque has vivido demasiado tiempo sin permiso para ser tú.

 Nuria Llagostera

No sé qué me pasa, hace un tiempo tenía una ansiedad muy fuerte que me impedía hasta salir de mi casa, desapareció sola con el tiempo y hice mi vida normal ahora después de años vuelvo peor, tuve muchas taquicardias fui hasta a urgencias por el dolor de pecho, brazo y pulsaciones elevadas en las que se me diagnosticó ansiedad ya que el electro estaba bien, no puedo apenas salir a la calle, estoy todo el día mareada, si me subo a un autobús me mareo me dan sudoraciones y no lo aguanto, me duele el pecho y me es imposible dormir ya que por la noche es peor, me dieron lorazepam y sertralina, solo tomé lorazepam para dormir ya que si no , no podría y la sertralina me dio miedo porque si ya me siento mal con eso ya no sé qué decir, no sé qué hacer me siento muy perdida y llevo un mes así.

Entiendo lo perdida que te sientes, de verdad. Lo que te está pasando asusta muchísimo, sobre todo porque los síntomas son físicos y muy intensos: el corazón acelerado, el dolor en el pecho, los mareos… hacen que parezca algo grave, aunque te hayan dicho que es ansiedad. No estás exagerando, tu cuerpo está reaccionando así de fuerte.
Por lo que cuentas, parece que tu sistema de alarma se ha vuelto a activar después de años tranquilo. A veces la ansiedad no desaparece del todo, sino que queda “dormida” y puede reaparecer cuando el cuerpo o la mente están más vulnerables, incluso sin una causa clara. Y cuando vuelve, puede hacerlo con más intensidad porque ahora le tienes más miedo a las sensaciones.
Hay algo importante aquí: los síntomas que sientes son reales, pero no son peligrosos. Esa taquicardia, el mareo o la opresión en el pecho son respuestas del cuerpo al miedo. El problema es que cuanto más te asustan, más se alimenta el ciclo: notas el síntoma → te preocupas → el cuerpo se activa más → el síntoma empeora.
Lo del autobús, salir a la calle o no poder dormir también encaja con eso: tu cuerpo está en estado de alerta constante, como si hubiera una amenaza, aunque no la haya realmente.
Sobre la medicación, es normal que tengas miedo. La sertralina no es para empeorar cómo te sientes, sino para estabilizar esa base de ansiedad a medio plazo. El lorazepam te ayuda más a corto plazo, como estás haciendo para dormir.
Aun así, no tienes que forzarte sin apoyo: sería muy importante que esto lo hables con tu médico o un psicólogo, para que te acompañen en el proceso y ajustes el tratamiento con seguridad.
Y sobre todo: esto ya te pasó antes y saliste de ahí. Eso es muy importante. Aunque ahora se sienta más intenso, tu cuerpo también sabe volver a regularse.

 Nuria Llagostera
Muestra todas las respuestas

Todos los contenidos publicados en Doctoralia, especialmente preguntas y respuestas, son de carácter informativo y en ningún caso deben considerarse un sustituto de un asesoramiento médico.

Preguntas frecuentes