Preguntas de pacientes (64)

  • Tinc picor a la pell per ansietat,sobetot per la nit i això no em deixa dormir, sembla que pot ser p

    Tinc picor a la pell per ansietat,sobetot per la nit i això no em deixa dormir, sembla que pot ser per el cortisol,Com puc baixar el cortisol?

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     Carolina Cutanda Martínez

    Entenc que ha de ser molt molest, sobretot si està afectant el teu descans. L’ansietat pot augmentar o intensificar algunes sensacions físiques, inclosa la picor, però no necessàriament significa que sigui causada per un excés de cortisol.

    Seria recomanable consultar-ho amb el metge per descartar altres possibles causes del picor. Si està relacionat amb l’ansietat, més que centrar-nos a “baixar el cortisol”, pot ser útil treballar la regulació de l’estrès i l’ansietat, així com els hàbits de son. Un professional de la psicologia pot ajudar-te a identificar què està mantenint aquesta activació i donar-te eines adaptades al teu cas.


  • Llevo 1 Año y medio con ansiedad después de un ataque de pánico. Hace meses me empecé a encontrar ma

    Llevo 1 Año y medio con ansiedad después de un ataque de pánico. Hace meses me empecé a encontrar mal físicamente de verdad y me costó ir al médico porque me he sentido muy invalidada por la ansiedad ( por los médicos y con ello hasta yo misma). La cosa es que cuando pienso en lo peor y estoy depresiva y me da igual todo la ansiedad se calma pero en cuanto estoy un poco mejor y tengo esperanza la ansiedad es tanta el miedo a morir y a enfermar es lo peor que prefiero hundirme más que esto.

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     Carolina Cutanda Martínez

    Siento que estés pasando por algo tan angustiante. Después de un ataque de pánico puede aparecer un miedo intenso a que vuelva a ocurrir, a enfermar o a morir, y es comprensible que hayas terminado asociando el sentirte mejor y recuperar la esperanza con el miedo a perderlo todo. Además, haberte sentido invalidada respecto a tus síntomas físicos puede aumentar todavía más esa inseguridad.

    Es importante que puedas atender tanto tu salud física como emocional sin dar por hecho que “todo es ansiedad”. Te animaría a buscar acompañamiento psicológico para trabajar ese miedo y recuperar poco a poco la sensación de seguridad. Y si cuando dices que te da igual todo aparecen pensamientos de hacerte daño o de no querer vivir, es importante pedir ayuda profesional cuanto antes.


  • Estoy pasando una situación de duelo por la perdida de mi padre aún no lo puedo superar duele mucho

    Estoy pasando una situación de duelo por la perdida de mi padre aún no lo puedo superar duele mucho .Vi a mi padre hasta el final no rendirse y eso me duele aún más .tengo mucha carga de culpa por haber estado en el trabajo y no poder verlo seguido como vivíamos en distintas ciudades .mi padre era una persona seria .quisimos muchas veces llevarlo al doctor y lo cambiaba para otro día y no iba .hasta que lo atacó un cáncer en etapa que ya no se pudo controlar .necesito su ayuda .

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     Carolina Cutanda Martínez

    Siento mucho la pérdida de tu padre. Lo que cuentas refleja un duelo muy doloroso, al que además se está sumando una fuerte sensación de culpa. Cuando perdemos a alguien querido es frecuente mirar hacia atrás pensando en todo lo que podríamos haber hecho diferente, pero tomamos nuestras decisiones con la información y las circunstancias que teníamos en ese momento.

    No poder estar tanto como hubieras querido no significa que quisieras menos a tu padre ni que fueras responsable de lo que ocurrió. Además, por lo que cuentas, intentasteis en varias ocasiones que acudiera al médico.

    No tienes por qué atravesar todo este dolor en soledad. Un proceso terapéutico puede ayudarte a elaborar la pérdida y, especialmente, a trabajar esa culpa para poder recordar a tu padre desde un lugar menos doloroso.


  • Hola! Soy una adolescente que recientemente salió del closet como abrosexual. (Para quienes no cono

    Hola! Soy una adolescente que recientemente salió del closet como abrosexual.

    (Para quienes no conozcan el término, la abrosexualidad es una orientación sexual que es fluida y cambia con el tiempo).

    Experimenté bastantes dificultades para descubrir mi orientación, me debatí mucho si soy hetero o bisexual porque temía que me estuviera autoengañando sin darme cuenta con algunas de las dos. Pero luego descubrí que ambas identidades son parte de mí y no debería invalidar a una sólo para encajar en una etiqueta fija, por eso soy lo que soy. Hay días en los que me considero bisexual y en otros hetero.

    La cuestión es que siento que tengo un pie metido en la comunidad LGBTQ+ y el otro afuera.

    Me enamoré tanto del colectivo que estoy gran parte del día consumiendo su contenido y debatiendo en foros LGBTQ+. Noté que varias personas opinan que no se puede ser queer si te consideras cishetero (me siento así dependiendo del día), algo que me entristece un poco, pero a la vez creo que tienen un punto.

    Sé que nadie me obliga a nada, pero me siento forzada a decir que soy bisexual para encajar en la comunidad LGBTQ+ cuando no es todo lo que soy. Tengo que invalidar una parte de mí para ser vista y respetada como queer.

    ¿Qué es lo que puedo hacer para sentirme finalmente cómoda con mi orientación sexual?

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     Carolina Cutanda Martínez

    Antes que nada, quiero decirte que es muy valiente que estés explorando quién eres con tanta honestidad. La adolescencia es una etapa de descubrimiento y es normal que surjan dudas o que tu vivencia de la orientación sexual no encaje en categorías rígidas. No necesitas invalidar una parte de ti para que la otra sea válida.

    Es comprensible que busques sentirte aceptada dentro de una comunidad que te hace sentir comprendida. Sin embargo, cuando la necesidad de pertenecer pesa más que la autenticidad, es fácil acabar sintiendo que debes demostrar quién eres. Recuerda que tu orientación no depende de la aprobación de otras personas ni de una etiqueta concreta, sino de cómo tú experimentas tus vínculos y tu atracción.

    Quizá ahora mismo lo más importante no sea encontrar una definición perfecta, sino darte permiso para vivir tu experiencia con flexibilidad. Rodéate de personas que respeten tu proceso y recuerda que no tienes que convencer a nadie de quién eres. La aceptación más importante será la que puedas construir contigo misma.


  • Llevo unos 8 meses con mi novio y siempre hemos tenido modos de gestión muuy diferentes. Tras unos m

    Llevo unos 8 meses con mi novio y siempre hemos tenido modos de gestión muuy diferentes. Tras unos meses de más discusiones, estamos contentos porque hemos podido llegar a encontrar o entender la forma en que reacciona el otro y moldearnos un poco. El problema es que donde yo pensaba que el problema radicaba en la actitud del otro, según voy mirando un poco con perspectiva creo que el problema es siempre que tras una respuesta corta, tardía o no ver que pone el mismo interés que yo en según que cosas, se me activa la alerta de: se estará cansando?, estará pensando en dejarme?,etc y ahí automaticamente me entra la ansiedad de tal manera que me siento tan mal que me planteo si debería dejarlo yo porque las cosas no salen como yo quería. Pese a que el se da cuenta de mi necesidad de validación y reafirmación y me dice que no estoy sola, si no reacciona como yo espero a las cosas actúa de manera desproporcionada donde la primera que sufre soy yo.

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     Carolina Cutanda Martínez

    Lo que describes suele generar mucho sufrimiento, y el hecho de que puedas identificar este patrón ya es un paso importante. Da la impresión de que determinadas situaciones, como una respuesta tardía o una menor demostración de interés, activan en ti un miedo intenso al abandono o al rechazo. En esos momentos, la ansiedad puede llevarte a interpretar la situación como una amenaza, aunque no haya evidencias de que la relación esté en peligro.

    Es positivo que tu pareja intente comprenderte y ofrecerte tranquilidad, pero la validación externa, aunque ayuda, difícilmente conseguirá calmar esa inseguridad de forma duradera. Trabajar en identificar esos pensamientos automáticos, cuestionarlos y aprender a regular la ansiedad puede ayudarte a responder de una forma más ajustada a lo que está ocurriendo realmente.

    Si este patrón se repite con frecuencia y afecta a tu bienestar o a la relación, acudir a un psicólogo puede ser un espacio muy útil para comprender el origen de esa inseguridad y desarrollar herramientas que te permitan vivir el vínculo con mayor tranquilidad y confianza.


  • Al inicio de nuestra relación acordamos mutuamente que el consumo de pornografía no tendría cabida e

    Al inicio de nuestra relación acordamos mutuamente que el consumo de pornografía no tendría cabida en nuestra pareja. Sin embargo, al cabo de un mes, tras una discusión en la que él pensó que la relación podía terminar, rompió ese acuerdo. Cuando se lo pregunté, me lo negó y solo lo admitió después. Aquello me causó un trauma importante que recientemente he tratado con terapia EMDR.

    Dos años después, cuando aún seguía recuperándome, descubrí una nueva traición. Mantuvo conversaciones con chicas de OnlyFans que intentaban venderle contenido. Aunque no inició esas conversaciones, no compró nada y les dijo que tenía pareja y quería ser fiel, habló con ellas durante horas, abrió sus fotografías y les hizo cumplidos sexualizados y, lo que más me dolió, volvió a ocultármelo y a mentirme cuando le pregunté. Solo reconoció la verdad cuando le mostré las pruebas. Al principio reaccionó con enfado y a la defensiva, justificándose y minimizando lo ocurrido, pero al día siguiente asumió su responsabilidad y dice estar comprometido a cambiar.

    Mi duda es si una relación puede recuperarse después de dos traiciones acompañadas de mentiras, especialmente cuando la segunda ocurre antes de haber sanado la primera. ¿Es posible reconstruir la confianza en estas circunstancias? En caso afirmativo, ¿Qué tipo de terapia y terapeuta podría ayudarnos? ¿Sería más recomendable la terapia de pareja o la terapia individual para ambos?

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     Carolina Cutanda Martínez

    Sí, una relación puede recuperarse después de varias traiciones, pero no depende solo del arrepentimiento, sino de que exista un cambio mantenido en el tiempo, transparencia y reparación emocional. En vuestro caso, el mayor impacto no parece ser únicamente la conducta, sino la repetición de las mentiras y la ruptura de acuerdos importantes para ti.

    Lo más recomendable suele ser combinar terapia individual (para que cada uno trabaje sus propias dificultades y necesidades) con terapia de pareja, preferiblemente con un/a psicólogo/a sanitario/a especializado/a en pareja y reparación de la confianza tras infidelidades o traiciones. La terapia puede ayudaros a valorar si es posible reconstruir el vínculo y, si lo es, ofrecer herramientas para hacerlo de forma segura para ambos. No hay garantías, pero sí caminos para tomar una decisión desde la claridad y no solo desde el dolor.


  • Hace unos meses mi pareja empezó con una crisis existencial muy aguda que, bajo mi opinión no expert

    Hace unos meses mi pareja empezó con una crisis existencial muy aguda que, bajo mi opinión no experta, estaba cerca de transitar a una depresión. Seguía haciendo las tareas "básicas" de ir a trabajar, a sus clases de deporte, etc, pero se sentía sin energía y apático de cara a organizar, por ejemplo, planes o salidas. Le costaba hablar de ello con sus amigos o familia; solo compartía este "malestar" conmigo. Tambien empezó con ayuda profesional pero no iba de manera regular. Hace 15 días me dijo que me quería muchísimo, que no dudaba de su amor hacia mí, pero que me quería dejar porque no era capaz de mantener la relación; no se veía con fuerzas, se sentía una carga para mi, e incluso las muestras de afecto a veces le hacían sentirse muy mal y tenía ganas de "huir". Fue una ruptura muy dolorosa; se fue de casa diciendo que me quería, y con mucho dolor. Dice que le gustaría "recuperarse y volver en un futuro", pero que ahora no puede. Desde ese día, seguimos manteniendo el contacto. Para mi esta situación está siendo dolorosa por varios motivos: la ruptura en sí; el no querer enfrentarme a un duelo que siento como "innecesario"; y por ver cómo la persona a la que quiero no es capaz de aceptar mi acompañamiento en este proceso. Mi pregunta es, se puede "salvar" esta relación con un proceso de acompañamiento? Puede una persona en esta situación mejorar y al mismo tiempo ser capaz de reconstruir su vida? A qué se supone que tengo que enfrentarme yo en esta situación? A una ruptura? A saber gestionar esta incertidumbre? A "insistir" en acompañarle?

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     Carolina Cutanda Martínez

    Lo que describes es una situación muy dolorosa y, aunque es posible que una persona atraviese una crisis emocional, mejore y más adelante pueda retomar una relación, no hay garantías de que eso ocurra. Lo más importante ahora es respetar su decisión y que él priorice su proceso terapéutico.

    Para ti, el reto no es insistir en sostener la relación, sino cuidar de ti y aprender a convivir con la incertidumbre y el duelo que esta ruptura implica, aunque no la sientas "definitiva". Si en un futuro ambos deseáis reencontraros desde un lugar más saludable, será una decisión que podréis valorar entonces. Mientras tanto, también puede ser muy beneficioso que tú cuentes con apoyo psicológico para transitar este proceso.


  • Hola. Hace unas tres semanas que mi ansiedad se me ha ido de las manos, desde que tuve angustia y ca

    Hola. Hace unas tres semanas que mi ansiedad se me ha ido de las manos, desde que tuve angustia y casi un ataque de pánico un día en en trabajo. Me cuesta dormir bien porque me acuesto nerviosa y, al coger el sueño, me despierta la taquicardia, y al dormir tengo sueños muy vívidos, así que siempre estoy muy cansada y estresada. He tenido episodios de pánico y miedo a no respirar porque he tenido tensión en el pecho por la ansiedad y el miedo incluso hizo que me castañetearan los dientes. Ahora en el trabajo suelo estar bien, y animada, pero se me cuelan pensamientos intrusivos de que me dará algo durmiendo por la noche, o me desmayaré de día, o que querré hacerme daño por desesperación (cuando en realidad no quiero, el mero pensamiento me causa rechazo) y no consigo relajarme. El detonante ha sido la hipocondría por unos meses que de médicos que he tenido y que me han angustiado, aunque al final no tuviera nada grave (mi salud física está bien ahora), no soy capaz de no buscar información en internet ante cualquier mínimo síntoma y estoy hiperfocalizada en mi cuerpo y sus síntomas y cambios. ¿Qué me recomiendan para afrontar esta situación?

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     Carolina Cutanda Martínez

    Lo que describes es compatible con un cuadro de ansiedad intensa, donde la hipervigilancia sobre las sensaciones corporales y los pensamientos intrusivos pueden alimentar un círculo de miedo. Aunque resulte muy angustiante, el hecho de que esos pensamientos te generen rechazo es un buen indicador de que no reflejan un deseo real, sino ansiedad.

    Mi recomendación es que busques apoyo psicológico cuanto antes, preferiblemente con un/a psicólogo/a sanitario/a con experiencia en trastornos de ansiedad. La terapia cognitivo-conductual, y en algunos casos técnicas como EMDR si hay experiencias muy estresantes asociadas, suele ser muy eficaz. Mientras tanto, intenta reducir las búsquedas de síntomas en internet, ya que, aunque alivien a corto plazo, suelen mantener el problema. Si los síntomas siguen intensificándose o interfieren mucho en tu día a día, consulta también con tu médico para valorar si necesitas un apoyo adicional.


  • Desde pequeña he vivido el machismo verbal por mi padre y manipulación por mi madre, aunque mi madre

    Desde pequeña he vivido el machismo verbal por mi padre y manipulación por mi madre, aunque mi madre me tapaba cuando llegaba tarde a casa nunca a sido una madre cariñosa he crecido entre el tu no puedes, tú no vales y me he sentido como que jamás se me ha tenido en cuenta mientras que mis hermanos parecía que la cosa no iba con ellos, cuando murió mi padre cuando yo tenía 22 mi tío ya llevaba tiempo en casa con nosotros, mi madre al poco tiempo se fue a vivir con una pareja y ahora era mi tio quien llegaba dia si y día también borracho y con su vocabulario machista, mis hermanos ya uno casado fuera y el otro no vio o no quería ver, un día mi hermano lo echó , y me quedé sola en casa con mi madre...hasta el día de hoy que tengo 47, el caso que sigo sintiendo rechazo, mis hermanos uno ni aparece y el otro algunos ratitos al mes pero yo soy la que está siempre, las peleas como con mi madre son casi diarias, siempre el tú no sabes, tú hermano mediano está cansado de trabajar, etc hasta un día me reconoció que es su ojito derecho, por mucho que me cueste ahí la odie, todo mi esfuerzos años perdidos pendiente de ella para seguir no valiendo nada, de tener que pedirle un beso o un abrazo de tener ansiedad generalizada y nadie darle importancia ni preguntarme cómo estoy, cada día puedo controlar más mi rabia cuando veo que mi madre no escucha, no piensa que estoy al límite aunque lo he hablado varias veces con ella es como hablar con la pared, no sé si puede ser principios de alzheimer, si es porque no atiende pero yo pongo límites y después no puedo mantenerlos porque me siento culpable y también porque creo que necesito tenerla porque es mi zona segura no lo sé el caso que soy sociosanitaria y después en mi casa cuidadora, he estado en algunos profesionales pero no ha funcionado del todo y ahora todo esto me causó problemas digestivos , más ansiedad y ya no sé cómo abordarlo o dejar de tener tanta dependencia por no estar sola quizás es eso lo que me pasa, gracias

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     Carolina Cutanda Martínez

    Lo que relatas refleja años de invalidación emocional, sobrecarga como cuidadora y una relación con tu madre que parece mantener un vínculo de dependencia y mucho sufrimiento. Es comprensible que sientas rabia, culpa y ambivalencia: puedes querer a una persona y, al mismo tiempo, sentirte muy herida por cómo te ha tratado.

    Más que intentar que tu madre cambie, el trabajo terapéutico debería centrarse en ti: fortalecer tu autoestima, abordar la dependencia emocional y aprender a poner límites sin sentirte responsable de su bienestar. Un/a psicólogo/a sanitario/a con experiencia en trauma relacional, apego o EMDR podría ayudarte a elaborar estas heridas y construir relaciones más saludables contigo misma. No es tarde para empezar a priorizarte.


  • Un suceso traumático de la infancia puede olvidarse y recordarse de la nada años después? Tengo 16 a

    Un suceso traumático de la infancia puede olvidarse y recordarse de la nada años después? Tengo 16 años y a partir de mis 10 he recordado cosas que me hacen sentir asco, cosas que me pasaron de pequeño, por alguna razón siento que es mi imaginación pero puedo recordar bien el ambiente o lo que sentí ese momento, incluso el olor. Es lo único que me hace creer que no fue mi imaginación. Pudo haber afectado mi manera de crecer? Ya que desde una edad temprana tengo problemas emocionales y de autoestima fuertes, pero ni siquiera recordaba que me había pasado aquello. Otra cosa que me hace creer que si sucedió es que mi cuerpo actúa con rechazo hacia la persona que me hizo pasar aquello, es como, siempre me sentí muy incómodo al estar cerca de esa persona

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     Carolina Cutanda Martínez

    Sí, es posible que algunos recuerdos de experiencias traumáticas, especialmente ocurridas en la infancia, no estén plenamente accesibles durante un tiempo y reaparezcan años después, a veces desencadenados por determinadas situaciones, emociones o etapas del desarrollo. Eso no significa automáticamente que el recuerdo sea exacto, pero tampoco que sea imaginario.

    Lo que cuentas, además, merece ser escuchado con cuidado: si esos recuerdos vienen acompañados de emociones intensas, sensaciones corporales, rechazo hacia esa persona o malestar persistente, es importante que no tengas que afrontarlo solo. Te recomendaría hablar con un adulto de confianza y con un/a psicólogo/a sanitario/a, que pueda ayudarte a explorar lo que estás viviendo sin juzgarlo ni sacar conclusiones precipitadas. Si realmente hubo una experiencia traumática, trabajarla puede ayudarte a comprender mejor cómo ha influido en tu autoestima y en tu bienestar emocional.


  • Mi pareja con la que llevaba 14 años me acaba de dejar porque según él, me quiere pero siente un vac

    Mi pareja con la que llevaba 14 años me acaba de dejar porque según él, me quiere pero siente un vacío por dentro que tiene que sanar. Yo no entiendo nada, lo tenemos todo en la vida, salud, casa, trabajos...el ya tiene una hija de una relación anterior, que ya sabe lo que es la paternidad, conmigo no, yo tampoco lo quiero, así que nunca le quité ese sueño, que tampoco quiso repetir. He sido la persona más atenta, cariñosa, nada controladora, jamás le he cogido el móvil, no tenemos redes sociales...siempre confíe en él...pensaba q estaba enamorado de mi, todo el mundo nos lo decía...y no entiendo porque si me quiere me deja. Estoy destrozada

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     Carolina Cutanda Martínez

    Siento mucho el dolor que estás viviendo. Después de 14 años es normal sentir que todo se rompe y buscar una explicación que dé sentido a lo ocurrido. A veces una persona puede querer a su pareja y, aun así, decidir terminar la relación porque está atravesando un conflicto interno que siente que no puede resolver dentro de ella. Eso no significa que tú hayas hecho algo mal ni que tu forma de querer haya sido insuficiente.

    Ahora mismo intenta no centrar toda tu energía en encontrar respuestas inmediatas, sino en cuidar de ti y darte tiempo para elaborar este duelo. Si el sufrimiento es muy intenso, pedir apoyo psicológico puede ayudarte a transitar esta etapa con menos dolor y a reconstruirte poco a poco. Un abrazo.


  • Tuve una relación con una persona mucho mayor que yo Al mes, iniciaban las peleas por celos, por m

    Tuve una relación con una persona mucho mayor que yo
    Al mes, iniciaban las peleas por celos, por mi carácter débil que el me decía, nunca quiso que llorara para nada.
    Cada que hacíamos llamadas, siempre peleamos y me colgaba hasta apagar el teléfono
    Hasta un día me dijo que no me enamorara de el
    Siempre le he llamado para saber cómo está, resolver las situaciones, llevar bien la relación y apoyarnos en situaciones
    Ahora, el me señala de tóxica y ensimosa por dichas llamadas y me dijo que ya le choque que por eso se alejó de mi
    Y siempre me señala que por mi culpa de las llamadas eche a perder la relación
    No sé que hacer

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     Carolina Cutanda Martínez

    Gracias por compartir tu experiencia. Por lo que relatas, parece que has intentado sostener la relación, buscar diálogo y resolver los conflictos, mientras que tu pareja respondía con críticas, cortes en la comunicación y mensajes contradictorios, como pedirte que no te enamoraras o culparte del deterioro de la relación.

    Es importante recordar que en una relación sana ambas personas son responsables de cómo se comunican y manejan los conflictos. Buscar hablar para aclarar situaciones no te convierte automáticamente en una persona "tóxica" o "insistente". Sin embargo, cuando una persona se distancia o expresa que necesita espacio, también es importante respetar ese límite.

    Más allá de determinar quién tuvo la culpa, puede ser útil preguntarte: ¿Cómo te sentías dentro de esta relación? ¿Te sentías escuchada, valorada y segura para expresar tus emociones? Si predominaban la ansiedad, el miedo a perder a la otra persona o la sensación de tener que esforzarte constantemente para mantener el vínculo, quizá sea un buen momento para centrarte en tu bienestar y reflexionar sobre el tipo de relación que deseas construir en el futuro.

    Trabajar tu autoestima y tus necesidades afectivas puede ayudarte a establecer vínculos más recíprocos y satisfactorios, donde no tengas que sentirte responsable de sostener la relación por ti sola.


  • Hola, me he separado de mi esposo, el toma mucho alcohol, es muy parrandero y mujeriego, tenemos un

    Hola, me he separado de mi esposo, el toma mucho alcohol, es muy parrandero y mujeriego, tenemos un hijo, siempre escuchaba comentarios de que me era infiel pero no habia visto nada hasta que escuche un audio que alguien anónimo me envió, en el audio se escucha el contándole a la madre de como me es infiel y me deja con el niño en casa, yo trabajo de 8 a 6 de la tarde porque me di cuenta que si por el era no saldríamos de la casa de la mama, ahí viví 6 años y le decia que quería tener mi casa y mi espacio de esa mujer, ellos no viven en el pais, de hecho estaba sola en esa casa, pero sentía que me tenias de chacha y seguridad mientras ellos se iban fuera del pais, esa mujer me miraba mal y hacía cosas que me hacían sentir mal, alquile una casa y me llevé al niño, caí en depresión, hoy me siento mejor pero siento que lo extraño, él me dice que sufre mi abandono e indiferencia, le he dicho que vayamos a terapia y no quiso, le dije de mudarse de casa de esa mujer y tampoco quiso, en verdad muchas veces quisiera perdonarlo pero no se puede vivir así

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     Carolina Cutanda Martínez

    Lo que describes ha sido muy doloroso y desgastante durante mucho tiempo. Es normal que, aunque hayas tomado una decisión para protegerte y proteger a tu hijo, todavía lo extrañes; echar de menos a una persona no significa que la relación fuera saludable. Por lo que cuentas, intentaste buscar soluciones (terapia, cambios en la convivencia, diálogo), pero él no mostró disposición al cambio. Cuando una relación se mantiene con infidelidades, consumo excesivo de alcohol y falta de compromiso, el perdón por sí solo no suele resolver el problema. Te animo a seguir cuidando tu bienestar emocional y a valorar no solo lo que sientes por él, sino también cómo te sentías dentro de esa relación. Si estas dudas te generan mucho malestar, un proceso terapéutico puede ayudarte a tomar decisiones desde la calma y no desde la culpa o la soledad. Un abrazo.


  • Hola llevo 19 años con mi pareja actualmente llevamos dos años y medio que no nos vemos personalment

    Hola llevo 19 años con mi pareja actualmente llevamos dos años y medio que no nos vemos personalmente pero hablamos todos los días. Pero ha pasado un tiempo que ya no hablamos de sexo ni nada por el estilo, lo único que dice es que el tiempo tiene la razón, lo puedo tomar como malo?

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     Carolina Cutanda Martínez

    Entiendo tu preocupación. El hecho de que ya no habléis de sexualidad después de dos años y medio sin veros puede indicar un cambio en la dinámica de la relación, pero no necesariamente significa algo negativo por sí mismo. La frase “el tiempo tiene la razón” es bastante ambigua y puede interpretarse de distintas maneras. Más que intentar adivinar qué significa, sería importante que pudieras preguntarle directamente cómo se siente respecto a la relación y cuáles son sus expectativas de futuro. Una relación se sostiene mejor cuando ambos pueden expresar sus necesidades, dudas y deseos de forma clara. Hablar abiertamente de ello puede ayudarte a salir de la incertidumbre y comprender mejor dónde estáis como pareja.


  • Como puedo superar un Fracaso en una entrevista Laboral . Me preparé durante varios días y trate de

    Como puedo superar un Fracaso en una entrevista Laboral . Me preparé durante varios días y trate de mentalizarme para ser yo misma sin intentar mostrar algo que no soy. Partiendo de qué no pierdo nada con intentarlo y que debía dar ese paso para empezar a perder el miedo . Pero al encontrarme en el espacio frente al entrevistador los nervios me ganaron . Me vi tan bloqueda que no supe cómo gestionar las preguntas y eso me tiene un poco bajoneada porque estoy recién graduada y debo tener la capacidad de saber desenvolverme en estos momentos . Me siento mal por ello

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     Carolina Cutanda Martínez

    Lo que te ocurrió es mucho más común de lo que imaginas, especialmente cuando estás empezando tu camino laboral. Que los nervios te hayan bloqueado no significa que no seas capaz, sino que estabas enfrentándote a una situación importante para ti y con mucha presión interna. Haber ido, pese al miedo, ya fue un paso muy valiente.

    Las entrevistas también se aprenden con práctica; no nacemos sabiendo manejarlas. En lugar de verlo como un fracaso personal, intenta verlo como una experiencia que te muestra qué necesitas fortalecer: manejo de ansiedad, confianza y experiencia en exposición. No te castigues por no haber respondido “perfecto”. Eres recién graduada y estás en proceso de crecimiento. Lo importante es que no dejes que este momento defina tu valor ni te haga renunciar a seguir intentándolo.


  • Hola a todos, necesito ayuda. Hace un tiempo tuve un accidente por conducir bajo los efectos del

    Hola a todos, necesito ayuda.

    Hace un tiempo tuve un accidente por conducir bajo los efectos del alcohol. Por suerte solo hubo daños materiales, pero creo que ahí empezó todo. Como no recordaba bien lo ocurrido, empecé a tener dudas constantes, incluso a pensar que podía haber atropellado a alguien aunque la policía me dijera que no. No me creía nada. Llegué a obsesionarme tanto que pensaba cosas irracionales, como haber escondido a alguien en el maletero. Esto me generó muchísimo miedo y ansiedad, hasta el punto de acabar en urgencias, donde me diagnosticaron ansiedad generalizada.

    Durante casi un año viví con ese miedo. Cambié mucho mi forma de ser, evitando cualquier situación en la que pudiera hacer daño a alguien. Incluso imaginaba situaciones de trabajos (como ser mecánico) y me daba miedo cometer errores que perjudicaran a otros. Con el tiempo se calmo.

    Después conocí a una chica. Al principio todo bien, pero de repente empecé a tener pensamientos intrusivos de hacerle daño, especialmente en la cocina. Me generaban pánico, ansiedad constante y malestar físico (nudo en el estómago, nervios). Llegó un punto en que no pude más y lo dejamos. Tras dejarlo, esos miedos desaparecieron.

    Tiempo después empecé otra relación. Al principio volvió a pasar lo mismo: miedo a hacerle daño, ansiedad e impulsos de dejar la relación. Lo dejamos, pero a la semana, lo arreglamos y pude explicarle lo que me pasaba. Eso me dio cierta tranquilidad, aunque a veces siguen apareciendo esos pensamientos cuando estoy con algo mas de estres.

    Actualmente llevo más de 2 años con la misma persona pero un año con una lucha interna constante: si la quiero o no, si debería dejarla, si el hecho de dudar significa que no la quiero, o si no la dejo por miedo a hacerle daño. Entro en un bucle continuo de análisis: qué siento cuando me abraza, cuando me besa, etc. En cuanto aparecen los pensamientos, me genera ansiedad muy fuerte (nudo en el estómago, ardor en el pecho) y la urgencia de dejarlo, todo esto me viene de repente, alomejor estoy bien y de golpe y porrazo viene.

    Es la primera vez que estoy con alguien con quien tengo confianza, puedo hablar de todo y estoy a gusto cuando no estoy en ese estado de ansiedad. Pero estos pensamientos son constantes y muy agotadores.

    Actualmente estoy yendo a un psicólogo, pero no sé si es el enfoque adecuado para mí. Siento que busco una certeza absoluta sobre si la quiero o no, y eso me está volviendo loco porque sé que no se puede tener esa seguridad al 100%.

    ¿Qué tipo de profesional o enfoque terapéutico me podría ayudar? Estoy pasándolo realmente mal.

    Gracias por leerme.

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     Carolina Cutanda Martínez

    Hola, gracias por compartirlo.

    Por lo que describes, encaja mucho con ansiedad con pensamientos intrusivos de tipo obsesivo: dudas constantes, necesidad de certeza y mucho análisis que solo aumenta la ansiedad.

    Lo importante es que estos pensamientos no definen lo que sientes, sino cómo está funcionando tu ansiedad.

    El enfoque más adecuado suele ser la terapia cognitivo-conductual con prevención de respuesta (EPR), centrada en dejar de comprobar, reducir el análisis y aprender a tolerar la duda.

    Es positivo que ya estés en terapia; si no notas avance, valora un profesional especializado en TOC o ansiedad. Esto tiene tratamiento y puede mejorar.


  • Hola! Tengo una relación de 1 año y 2 meses con mi pareja. En todo este tiempo hemos tenido problema

    Hola! Tengo una relación de 1 año y 2 meses con mi pareja. En todo este tiempo hemos tenido problemas con el tema del alcohol ya que ella pierde completamente el control de todo. No sabe detenerse aun sabiendo que ya está pasada de alcohol. Baila de manera irrespetuosa para la relación, al otro día no recuerda nada de lo que hizo antes, deja de contestar mis msj por 3 y 4 horas y toma de excusa que estaba compartiendo pero le da tiempo de subir estados a el whasapp. Yo pierdo la confianza porque ya conozco su comportamiento cuando está bebiendo y ella solo dice que no está haciendo nada malo y que yo tengo problemas. Que puedo hacer con este tema??

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     Carolina Cutanda Martínez

    Hola, gracias por compartirlo.

    Es comprensible que hayas perdido confianza; no es solo el alcohol, sino cómo cambia su comportamiento y cómo se gestiona después (falta de límites y de responsabilidad).

    Aquí es importante diferenciar: tú puedes expresar cómo te afecta y qué necesitas, pero no puedes controlar su forma de beber. El cambio tiene que partir de ella.

    Puede ayudarte:
    - Hablarlo en un momento tranquilo, desde cómo te sientes y poniendo límites claros sobre lo que no estás dispuesto a tolerar.
    - Observar si hay verdadera conciencia y cambios, no solo palabras.

    Si ella lo minimiza o te hace sentir que “el problema eres tú”, es importante que revises hasta dónde quieres sostener esta situación. Tu bienestar y tranquilidad también cuentan.


  • Hola, mi pareja es una persona agresiva, ya que en la infancia sufrió de malos tratos por parte de s

    Hola, mi pareja es una persona agresiva, ya que en la infancia sufrió de malos tratos por parte de sus padres, a raíz de una enfermedad se puso más irascible y ha llegado a golpearme en algunas ocasiones. Tomó conciencia y decidió cambiar radicalmente por sí mismo, ha estado mejorando mucho estos últimos seis meses, ya no me grita tanto, casi no me insulta y tampoco volvió a repetir un golpe hacia mí, realmente si llegué a ver cambio, pero si he visto que ha estado controlándolo porque alguna vez ha tenido gestos agresivos.
    Ayer, por una situación de mucho estrés que lo tiene mal y lo tiene hasta el punto de querer suicidarse según me ha comentado, se desbordó de nuevo , no sé controló de la misma forma y me lanzó una patada en medio de gritos.
    El me ha dicho que le costará mucho perdonarse a sí mismo y ya me ha dicho que si antes se autocorregía ahora lo hará el doble, pero que por favor lo ayude con eso. Que el se conoce bien y que en vez de impedir algo agresivo de su parte cuando lo haga le pregunte como lo hace sentir eso, para hacerlo a él reflexionar con preguntas de ese tipo.
    Yo realmente también estoy muy desbordada y no sé ni siquiera si esto que el dice fuese posible, le he propuesto una terapia de pareja, no sé si soy muy ilusa, me siento mal conmigo misma porque no sé si hago bien. Algún psicólogo online que pueda ayudarnos?. Mil gracias

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     Carolina Cutanda Martínez

    Hola, siento mucho la situación que estás viviendo.

    Es importante que tengas claro que ha habido violencia, y eso no debes asumirlo ni gestionarlo tú. Aunque él quiera cambiar, no es tu responsabilidad ayudarle a controlarse, y menos en momentos en los que ya ha habido agresiones.

    Su malestar y lo que está viviendo requieren ayuda profesional individual urgente, pero la terapia de pareja no es lo más adecuado en este punto.

    Ahora mismo, lo prioritario es tu seguridad y bienestar. No eres ilusa, pero sí estás en una situación que necesita límites claros y apoyo para ti también


  • Hola, mi esposo se fue de la casa hace un tiempo no por infidelidad En el tiempo que estuvimos sep

    Hola, mi esposo se fue de la casa hace un tiempo no por infidelidad
    En el tiempo que estuvimos separados vinculo con una prostituta un año en un viaje que hizo él le compro ropa y otros
    Cuando regreso le descubrí en el celular varias cosas
    También la llevo 2 días a una casa de playa que tuvo disponibilidad de ello
    Mi pregunta es que significo todo esto
    Para él
    Yo no olvido hasta ahora

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     Carolina Cutanda Martínez

    Hola, gracias por compartir algo tan doloroso.

    Es comprensible que no puedas olvidarlo; lo que descubriste puede vivirse como una traición, más allá de cómo él lo interprete. Sobre qué significó para él, pueden influir muchos factores (soledad, necesidad de compañía, evasión…), pero el significado real solo puede aclararlo él hablando contigo de forma honesta.

    Más importante que entenderlo a él es cómo te ha afectado a ti. Si esto sigue generándote dolor y desconfianza, es una señal de que la herida no está cerrada.

    Puede ayudarte:

    - Expresar cómo te sientes y qué necesitas para poder reparar (si es que quieres continuar).
    - Valorar si él está dispuesto a asumir responsabilidad y reconstruir la confianza.

    Si no puedes olvidar, no es porque “deberías poder”, sino porque algo importante aún necesita ser trabajado, contigo y en la relación.


  • tengo 3 años soltero, y en ese tiempo no eh podido olvidarme de mi ex pareja, hay momentos que me si

    tengo 3 años soltero, y en ese tiempo no eh podido olvidarme de mi ex pareja, hay momentos que me siento desdichado, la mayor parte del tiempo, eh usado app de citas, pero no eh conocido a nadie, oh las que les gusto no me gustan de verdad, siento que nadie me llena como ella lo hacia, me han rechazado 3 veces en este tiempo chicas que realmente sentía atracción hacia ellas, y con problemas de calvicie mi autoestima esta por los suelos, siento que me ilusiono rápido cuando alguien me llama la atención, me la vivo trabajando 2 trabajos, bebo alcohol solo cada fin de semana, mientras pienso en matarme, ¿debería ir con un psicólogo para que me ayude a canalizar todo esto que siento?

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     Carolina Cutanda Martínez

    Hola, gracias por compartir cómo te sientes.

    Sí, sería muy recomendable que acudas a un psicólogo. No solo para “canalizar”, sino porque estás atravesando un malestar profundo: sigues enganchado emocionalmente a tu ex, con baja autoestima, rechazo reciente y pensamientos de hacerte daño. Todo eso necesita apoyo profesional.

    Lo que te pasa tiene sentido: cuando una relación fue muy significativa, a veces cuesta soltarla y se tiende a idealizar, haciendo que nadie “esté a la altura”. Pero eso se puede trabajar.

    Más allá de eso, me preocupa que comentes que piensas en matarte, aunque sea en ciertos momentos. No deberías afrontar esto solo. Además de terapia, sería importante que puedas apoyarte en alguien de confianza.

    Pedir ayuda no es exagerado, es necesario en este punto. Y con acompañamiento, todo esto puede mejorar.


Todos los contenidos publicados en Doctoralia, especialmente preguntas y respuestas, son de carácter informativo y en ningún caso deben considerarse un sustituto de un asesoramiento médico.