Preguntas de pacientes (287)

  • Tinc picor a la pell per ansietat,sobetot per la nit i això no em deixa dormir, sembla que pot ser p

    Tinc picor a la pell per ansietat,sobetot per la nit i això no em deixa dormir, sembla que pot ser per el cortisol,Com puc baixar el cortisol?

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     David García Díaz

    Hola!

    La picor pot aparéixer o empitjorar en moments d’ansietat o estrés, però no necessàriament significa que tingues el cortisol alt. Hi ha moltes altres causes que poden provocar picor a la pell, així que, si et passa sovint o és intensa, seria important consultar-ho també amb el metge per descartar una causa física.

    Si notes que apareix especialment quan estàs més nerviós o a la nit, sí que pot haver-hi un component d’ansietat. A més, és fàcil entrar en un cercle en què notes la picor, et preocupes perquè no podràs dormir, augmenta l’ansietat i acabes encara més pendent de les sensacions del cos.

    Més que centrar-te a «baixar el cortisol», intentaria treballar allò que està mantenint eixe estat d’activació: l’estrés acumulat, les preocupacions, el descans, l’activitat física i la manera com gestiones l’ansietat quan apareix. Algunes tècniques de relaxació poden ajudar puntualment, però si l’ansietat és freqüent és important treballar també què hi ha darrere.
    Si ja està afectant el teu son o condicionant el teu dia a dia, et recomanaria valorar també l’ajuda d’un professional de la psicologia. Si ho necessites, estaré encantat d’acompanyar-te en el procés.

    Una abraçada i molt d’ànim!


  • Van 2 veces que sueño que le digo a mi hija que le haga un oral a su papá y no se porque sueño eso o

    Van 2 veces que sueño que le digo a mi hija que le haga un oral a su papá y no se porque sueño eso o que significa ese sueño porque al despertar me da rabia el soñar eso, porque yo nunca lo haría es mi hija y la amo mucho, ahora soñé lo mismo pero que ahora yo le decía a mi esposo lo que yo había hecho con nuestra hija y que yo quería desvivirme porque no podía con la culpa y en el sueño yo estaba llorando

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     David García Díaz

    Hola,

    Entiendo que despertarte después de un sueño así pueda generarte muchísimo rechazo, culpa e incluso miedo por lo que pueda significar. Pero hay algo importante: soñar algo no significa desearlo, querer hacerlo ni dice nada por sí solo sobre quién eres como persona o como madre.

    Durante el sueño pueden aparecer situaciones completamente contrarias a nuestros valores, absurdas, violentas o sexuales. Y precisamente cuando el contenido toca algo que para nosotros sería absolutamente intolerable, es fácil despertarse pensando: «¿Por qué he soñado esto? ¿Qué significa que mi cabeza haya sido capaz de imaginarlo?». El problema puede empezar cuando intentamos encontrar una explicación una y otra vez y acabamos dando al sueño una importancia que no tiene.

    De hecho, la rabia y el malestar que describes parecen venir precisamente de que lo ocurrido en el sueño choca frontalmente con tus valores y con el amor que sientes hacia tu hija. No necesitas demostrarte ni encontrar una explicación que confirme que jamás harías algo así.

    Si estos sueños empiezan a repetirse y notas que pasas mucho tiempo analizándolos, sintiéndote culpable o buscando tranquilidad sobre lo que significan, sí sería interesante trabajarlo en terapia. No porque el sueño revele que quieras hacer algo, sino porque la ansiedad y la culpa que te está generando pueden llegar a convertirse en el verdadero problema.

    Un abrazo,
    David


  • Estoy pasando una situación de duelo por la perdida de mi padre aún no lo puedo superar duele mucho

    Estoy pasando una situación de duelo por la perdida de mi padre aún no lo puedo superar duele mucho .Vi a mi padre hasta el final no rendirse y eso me duele aún más .tengo mucha carga de culpa por haber estado en el trabajo y no poder verlo seguido como vivíamos en distintas ciudades .mi padre era una persona seria .quisimos muchas veces llevarlo al doctor y lo cambiaba para otro día y no iba .hasta que lo atacó un cáncer en etapa que ya no se pudo controlar .necesito su ayuda .

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     David García Díaz

    Hola,

    Siento mucho la pérdida de tu padre. Por lo que cuentas, además del dolor propio de perderlo, estás cargando con muchos pensamientos sobre lo que podrías haber hecho diferente: haber estado más presente, haber podido verlo más o haber conseguido que acudiera antes al médico. Y esa culpa puede hacer que el duelo resulte todavía más difícil.
    Hay algo importante que trabajar ahí: tú actuaste con la información y las posibilidades que tenías en aquel momento. Vivíais en ciudades diferentes, tenías tu trabajo y, además, intentasteis en varias ocasiones que acudiera al médico. Que él decidiera posponerlo era algo que no estaba bajo tu control. Es muy fácil mirar hacia atrás sabiendo ahora cómo terminó todo y pensar «tenía que haber hecho más», pero en aquel momento no podías conocer el desenlace.
    También entiendo que haberle visto luchar hasta el final sea una imagen que todavía te acompañe. En un proceso de duelo no trabajamos para olvidar a esa persona ni para conseguir que deje de importarnos, sino para poder recordar toda su historia sin que los últimos momentos, la enfermedad y la culpa ocupen todo el espacio.
    Si sientes que no consigues avanzar y necesitas ayuda, estaré encantado de acompañarte en consulta para trabajar este duelo y, especialmente, toda esa culpa que estás llevando contigo.

    Un abrazo,
    David


  • Hola. Estoy gestionando mucha ansiedad por una situación con mi pareja (1 año y 4 meses de relación)

    Hola. Estoy gestionando mucha ansiedad por una situación con mi pareja (1 año y 4 meses de relación). Estamos en distancia y el manifesto estar "consumido por la depresión" y en "modo automático" debido a duelos acumulados recientes (gatos hace un mes y medio, papa hace dos años) y una profunda insatisfacción con su rutina monótona y solitaria. Dijo querer buscar terapia, pero no sé si la empezó porque me pidio un tiempo dias después de decirme que me quería y no quería perderme. En mi cumpleaños reapareció con un saludo sumamente efusivo y cariñoso, pero en cuanto le respondí con empatía, me dejó en visto y lleva días en silencio. Desde la psicología, quisiera saber:¿Este comportamiento de aparecer con afecto y luego huir responde a un mecanismo de evitación por sus duelos, donde él asume que la relación está solo en "pausa" hasta que se sienta mejor?¿Cómo puedo gestionar esta incertidumbre para proteger mi propia salud mental?

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     David García Díaz

    Hola, gracias por compartirlo. Entiendo que estés viviendo con tanta ansiedad esta situación, porque cuando alguien nos pide tiempo pero después reaparece de forma muy afectuosa es fácil quedarse intentando interpretar cada gesto: si todavía me quiere, si está mejorando, si volverá o qué significa realmente ese silencio.
    Es posible que el duelo, el aislamiento o el estado emocional que describes estén influyendo en su manera de relacionarse contigo. Pero no podemos saber si ese acercamiento seguido de distancia responde a un mecanismo de evitación, ni tampoco asumir que para él la relación está simplemente «en pausa». Incluso atravesando una depresión, sus sentimientos y sus decisiones respecto a la relación siguen siendo algo que solo él puede aclarar.
    Por eso intentaría que tu bienestar no dependa de descifrar cada aparición o cada silencio. Si habéis decidido daros un tiempo, sería importante concretar qué significa: cuánto contacto vais a mantener, durante cuánto tiempo y cuándo volveréis a hablar sobre la relación. Un tiempo completamente indefinido puede dejarte en una espera muy dolorosa.
    Y quizá esa sea ahora la parte más importante para ti: no solo preguntarte qué le está ocurriendo a él, sino cuánto tiempo puedes permanecer tú en esta incertidumbre y qué necesitas para estar bien. Puedes respetar su proceso sin dejar tu vida en pausa. Si ves que la ansiedad, la espera o la necesidad constante de interpretar sus señales te están desbordando, también podemos trabajarlo en consulta y ayudarte a atravesar este momento con mayor seguridad.

    Un saludo,
    David


  • Creo que tengo hipersexualidad? descubrí el porno muy chica por error a los aproximadamente 8 o 9 añ

    Creo que tengo hipersexualidad? descubrí el porno muy chica por error a los aproximadamente 8 o 9 años según recuerdo, desde ahí empecé a ver de distintos tipos por la curiosidad. Tengo 22 años y desde mis 16 años aprox el porno empezó a ser cada vez más extremo, no lo hago con tanta frecuencia hoy en día pero hay veces que vuelvo a recaer viendo algo extremo y la culpa y el asco que siento luego es terrible. También tengo cibersexo con temas que nunca replicaría en mi vida real, luego de la excitación me da repulsión solo pensarlo. Nunca lo he tratado ni mencionado, pero la culpa y el asco me está haciendo mal y está afectando mi día a día

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     David García Díaz

    Hola!

    Por lo que cuentas, no necesariamente se puede concluir que únicamente por el tipo de pornografia que has visto, o por practicar cibersexo se debe de tratar de "hipertextualidad". Para valorarlo habría que conocer, entre otros aspectos, cuánto control tienes sobre estás conductas, que función cumplen, si has intentado reducirlas sin conseguirlo...y especialmente, hasta que punto están interfiriendo en tu vida

    También me parece importante que sepas, que no necesariamente todo ello, ni ponerle una etiqueta, define quien eres. A veces, se trata más bien de una búsqueda continua de estímulos cada vez más intensos, y acaba generando ese círculo de culpa y rechazo.

    En cualquier caso, no deberías de castigarte por ello, ni dejar que defina tu identidad. Pero si merece la pena entender en terapia que relación has construido con la pornografia, el cibersexo, y sobre todo, el modo de vincularte. Si no consigues salir de esa espiral de culpa, estaré encantado de acompañarte en el proceso.

    Un abrazo,
    David


  • Hola, siento que mi pareja se está interesando por otra mujer, debido a que le he encontrado ciertas

    Hola, siento que mi pareja se está interesando por otra mujer, debido a que le he encontrado ciertas conversaciones donde se tratan de amor, y ella suele etiquetarlo en estados de amor , él me niega y que sólo es amiga, la verdad es que eso me genera ansiedad, borra las conversaciones, se alarma cuando estoy cerca, y no se si exagero, le he hecho saber de la manera más sana que me afecta emocionalmente y que puede tener amistades siempre y cuando coloque límites en los tratos.. qué debo hacer, no quisiera tampoco aburrir a mi pareja pero tampoco quiero estar con esta inseguridad

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     David García Díaz

    Hola!

    Entiendo que te genere ansiedad, porque no estás hablando únicamente de que tu pareja tenga una amiga. Hay comportamientos concretos que te están haciendo sentir insegura: conversaciones en un tono afectivo, publicaciones relacionadas con el amor, borrar mensajes o ponerse nervioso cuando estás cerca. Eso no demuestra por sí solo que exista una infidelidad, pero sí explica que para ti no sea tan sencillo como «confiar y ya está».
    Creo que has hecho algo importante al comunicarle cómo te sientes y plantear qué límites necesitas dentro de la relación. A partir de ahí, intenta no convertirte en detective buscando continuamente una certeza, porque probablemente eso aumentará todavía más tu ansiedad. La confianza también depende de que la otra persona pueda escuchar tu malestar y exista coherencia entre lo que dice y cómo actúa.
    Y no deberías tener que aceptar situaciones que te hacen daño por miedo a «aburrir» a tu pareja. Si no conseguís llegar a acuerdos o esta situación está deteriorando cada vez más la confianza, puede ser un buen momento para trabajarlo en terapia de pareja. Si consideráis que puedo ayudaros, estaré encantado de acompañaros en ese proceso.

    Un abrazo,
    David


  • Tengo mucho miedo, llevo años preguntándome qué me gusta y la verdad es que no me gusta nada de mi,

    Tengo mucho miedo, llevo años preguntándome qué me gusta y la verdad es que no me gusta nada de mi, más que algunos rasgos femeninos en mi cuerpo, aparento ser un tío, común y corriente gay, estoy muy asustado por mi familia, siempre han visto en mi comportamientos masculinos, pero no es lo que me hace sentir cómodo, llevo años intentando decirme a mí mismo que no, pero tengo muchas preguntas, que no me sé responder, dejaron de atraerme los chicos gays no siento atracción por ellos ni por las chicas, solo me siento atraído por chicos heterosexuales pero obviamente imposible que un chico heterosexual se fije en mi con mi apariencia masculina, me siento muy agobiado la ansiedad, no se que voy hacer a veces siento que no puedo más, en los únicos momentos donde me siento bien es cuando actuó comí niña, me voy a volver loca loco o no se que es lo que me pasa pero por favor si alguien ha sentido así díganme cómo hago, porque yo ya no sé qué hacer, he caído muy bajo, he hecho cosas que no debería hacer solo por el hecho de hacer sentir bien al tercero, pero lo que más me preocupa de esto es mi familia siento que no puedo con eso. Por favor, alguien me dice que es lo que puedo hacer, mi madre se moriría mi padre, pero me siento muy mal la verdad.

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     David García Díaz

    Hola,

    Gracias por compartirlo. Lo que cuentas no significa que te estés «volviendo loco» ni que tengas que encontrar ahora mismo una respuesta definitiva sobre quién eres. Parece que llevas mucho tiempo intentando rechazar determinadas partes de ti porque entran en conflicto con cómo te has mostrado hasta ahora y, especialmente, con lo que temes que pueda pensar tu familia. Mantener esa lucha durante años puede generar muchísima ansiedad.
    Creo que sería importante separar algunas cosas. Cómo te gusta expresarte, sentirte más cómodo con determinados rasgos femeninos, tu identidad de género y las personas hacia las que sientes atracción no tienen por qué darte todas la misma respuesta. Tampoco necesitas ponerte una etiqueta inmediatamente para empezar a entenderte.
    Intentaría que la pregunta dejara de ser «¿qué soy?» y empezara a ser «¿cómo me siento realmente cómodo siendo yo?». Poder explorar esto sin juzgarte y sin tener que tomar todavía ninguna decisión respecto a tu familia puede ayudarte muchísimo.
    Por el nivel de angustia que describes, sí te recomendaría hacerlo acompañado por un profesional con experiencia en sexualidad e identidad de género. No para decirte quién eres, sino para ayudarte a descubrirlo con calma y poder tomar tus propias decisiones sin que el miedo sea quien las tome por ti.

    Un saludo,
    David


  • He empezado otro vez la rutina y los hábitos buenos. Y es muy jodido darte cuenta que por mucho que

    He empezado otro vez la rutina y los hábitos buenos. Y es muy jodido darte cuenta que por mucho que quieras seguir y mejorar n puedes dejar de lado que tienes un problema de salud mental( puedo que físicos). Por las mañanas existo, antes solo dormía, leía, comía y veía el móvil. Ahora me levanto me hago el skincare me hago los masajes, el método curly, me ducho, hago deporte, ayudo en casa lo que puedo,como, leo y veo las redes sociales. Pero por la noche me agobio , me duele todo el cuerpo, recuerdo que hace un mes tengo síntomas físicos ( fui dos veces al médico y no sirvió de nada) y me encuentro mal y me da la ansiedad por salud. Me derrumbo y empieza la desesperanza.

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     David García Díaz

    Hola,

    Gracias por compartirlo. Lo primero que te diría es que no le quites valor a todo lo que estás consiguiendo. Hace un tiempo prácticamente no podías hacer nada durante el día y ahora has recuperado rutinas, haces deporte, ayudas en casa, lees, te cuidas… Eso también forma parte de estar mejor, aunque todavía tengas momentos muy malos.
    Por lo que cuentas, parece que por las noches, cuando tienes menos cosas que hacer, vuelves a estar mucho más pendiente de cómo te encuentras físicamente y aparecen de nuevo el miedo y la ansiedad. Y cuanto más pendiente estamos de nuestro cuerpo, más fácil es que cualquier sensación nos preocupe y acabemos sobrepensando qué puede estar ocurriendo. Eso no quiere decir que tus síntomas físicos no sean reales ni que no deban seguir siendo valorados médicamente.
    Creo que ahora sería importante trabajar también esa ansiedad relacionada con la salud y, sobre todo, la desesperanza que aparece cuando vuelves a encontrarte mal. Tener una noche complicada no significa que estés otra vez en el punto de partida. Si ves que todo esto sigue superándote, te recomendaría buscar ayuda psicológica para poder trabajarlo y que esos momentos no terminen eclipsando todos los avances que ya estás haciendo.

    Un saludo,
    David


  • Hola, somos 2 chicos en proceso de adopción desde hace 6 años, nos concedieron el certificado de ido

    Hola, somos 2 chicos en proceso de adopción desde hace 6 años, nos concedieron el certificado de idoneidad hace 2 meses y en los próximos meses se nos asignará un menor. Estos días nos han surgido muchas dudas, no sobre el proceso o lo que implica adoptar, sino sobre el deseo de ser padres y si en un futuro nos pudiéramos arrepentir de esta decisión. Intentamos alejarnos del ruido exterior, pero es complicado cuando recibimos bastante feedback negativo de otros padres sobre lo mucho que sufren y las cosas que han perdido.
    Necesitamos algo de ayuda para poder tomar una decisión más firme y adquirir herramientas que nos ayuden a ver qué es lo que realmente queremos nosotros.

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     David García Díaz

    Hola,

    Gracias por compartirlo. Después de seis años de proceso, es comprensible que ahora que la posibilidad de ser padres empieza a convertirse en algo mucho más real aparezcan dudas que quizá antes estaban más lejos. Preguntarse «¿y si me arrepiento?» no significa necesariamente que no queráis ser padres. A veces significa simplemente que sois mucho más conscientes de la dimensión de la decisión que estáis a punto de tomar.
    Además, escuchar constantemente experiencias negativas de otros padres puede hacer que acabéis intentando resolver una pregunta que nadie puede responder con absoluta certeza. Ser padres implica renuncias, dificultades y cambios importantes, pero la experiencia de otras familias no tiene por qué anticipar cómo será la vuestra.
    Creo que en vuestro caso podría ser muy útil dedicar algunas sesiones a explorar precisamente esto: qué significa para cada uno ser padre, qué expectativas tenéis, qué miedos están apareciendo ahora, qué cosas sentís que perderíais y, sobre todo, cuánto de esas dudas nace realmente de vosotros y cuánto del ruido que estáis recibiendo alrededor.
    La terapia no tendría como objetivo convenceros de seguir adelante ni de abandonar el proceso, sino ayudaros a tomar una decisión lo más consciente y vuestra posible. Si queréis trabajarlo juntos, estaré encantado de acompañaros en este proceso.

    Un abrazo,
    David


  • Soy Brasileira case con Argentino y el desde que casamos no le gusta que le pregunte si tenemos algo

    Soy Brasileira case con Argentino y el desde que casamos no le gusta que le pregunte si tenemos algo de ahorros el paga todas las cuentas trabajo en la empresa de el recibo un sueldo y construyo en Brasil en mi terreno unas casitas para alquiler mas cuando pregunto de que si tenemos ahorros el dis que soy interesada en el dinero de el .Creo que mesclo dinero del trabajo con herancia que recebio por la morte de su mama mas el compro un terreno para su hijo y no me hablo nada me entere por otras personas

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     David García Díaz

    Hola,

    Entiendo que esta situación te genere inseguridad. Por lo que cuentas, parece que el problema no es simplemente cuánto dinero tenéis ahorrado, sino que dentro del matrimonio no puedes hablar de determinados temas económicos sin que él interprete tus preguntas como interés por su dinero.
    Cada pareja puede organizar su economía de una manera diferente y no necesariamente tiene que compartir absolutamente todo. Pero sí considero importante que exista cierta transparencia y que ambos sepáis cuáles son los acuerdos económicos de vuestra relación, especialmente cuando también trabajas en su empresa y hay patrimonio, ingresos y decisiones importantes de por medio.
    Además, enterarte por terceras personas de decisiones económicas relevantes puede aumentar todavía más esa sensación de estar al margen. Intentaría hablar con él desde ahí: no desde «quiero saber cuánto dinero tienes», sino desde «necesito entender cómo estamos organizando nuestra economía y qué lugar tengo yo dentro de ella».
    Si cada intento de hablar sobre dinero termina en acusaciones, discusiones o evasivas, creo que sería interesante trabajarlo en terapia de pareja. Muchas veces el conflicto económico es solo la parte visible de problemas de confianza, comunicación o poder dentro de la relación.

    Un abrazo,
    David


  • Hola cuando salgo a la calle veo que se rien de mi o me miran mal. He llegado a pensar que tengo un

    Hola cuando salgo a la calle veo que se rien de mi o me miran mal. He llegado a pensar que tengo un aspecto de enfermo o ridiculo. Actualmente he estado yendo con una psicologa gestalt. Le he dicho de este caso y me dice que si hay gente mala y es posible que eso suceda.
    Saludos y gracias.

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     David García Díaz

    Hola,

    Entiendo que debe ser muy incómodo salir a la calle sintiendo que los demás te observan, te juzgan o incluso se ríen de ti. Es cierto que podemos encontrarnos con personas desagradables, pero cuando esta sensación aparece con frecuencia creo que es importante no dar automáticamente por hecho que sabemos qué están pensando los demás.
    A veces, cuando existe mucha inseguridad o ansiedad social, estamos especialmente pendientes de las miradas, gestos o risas de otras personas y podemos interpretarlos como relacionados con nosotros aunque no tengamos suficiente información para saberlo. Esto puede hacer que cada vez salgamos más alerta y terminemos encontrando señales que parecen confirmar nuestro miedo.
    Yo trabajaría precisamente esa parte en terapia: qué situaciones lo desencadenan, qué pensamientos aparecen, cuánto estás convencido de esas interpretaciones y cómo están condicionando tu vida. Si esto ocurre con mucha frecuencia o está haciendo que evites salir o relacionarte, te recomendaría comentarlo también con un profesional de la psicología sanitaria o clínica para poder hacer una valoración más completa.

    Un saludo,
    David


  • Tengo una adicción a la comida. Es lo único que me hace feliz y me ayuda. Entonces cuando llevo tiem

    Tengo una adicción a la comida. Es lo único que me hace feliz y me ayuda. Entonces cuando llevo tiempo pensando en eso que me dará alivio cuando no hay o algo cambia respecto a la comida entro en crisis y me cabreo y lloro.

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     David García Díaz

    Hola,

    Por lo que cuentas, parece que la comida se ha convertido en una de tus principales formas de encontrar alivio y sentirte bien. Por eso, cuando llevas tiempo esperando ese momento y finalmente no puedes comer lo que habías pensado o algo cambia, no estás perdiendo únicamente una comida que te apetecía: también estás perdiendo aquello que esperabas que te ayudara a sentirte mejor. Y eso puede explicar que la reacción emocional sea tan intensa.
    Más que quedarnos únicamente con la idea de «tengo una adicción», creo que sería importante entender qué estás intentando regular a través de la comida. Puede haber ansiedad, tristeza, aburrimiento, sensación de vacío u otras emociones detrás, y habría que conocer mejor tu situación para saber qué está ocurriendo.
    Si la comida se ha convertido prácticamente en tu única fuente de bienestar y sientes que dependes de ella para poder encontrarte bien, sí te recomendaría trabajarlo con un profesional. En terapia se puede aprender a regular esas emociones de otras maneras y conseguir que la comida siga siendo algo que puedas disfrutar, pero que no tenga que cargar con todo el peso de hacerte sentir bien.

    Un saludo,
    David


  • Buenas tardes, sufro desde los 18, y tengo casi 50, problemas de ansiedad, principalmente relacionad

    Buenas tardes, sufro desde los 18, y tengo casi 50, problemas de ansiedad, principalmente relacionados con la obsesión por dormir que causa el efecto contrario, y me produce noches en vela, taquicardias, ansiedad durante todo el día... He ido ya a varios psicólogos, y un psiquiatra, y no he tenido mucho éxito, también diversos tratamientos en épocas de crisis (lexatin, alprazolam, rexer flash, lorazepam). Hay temporadas que estoy bien (sin tomar nada) y otras que fatal, y ahora me encuentro en una de las muy malas, que dado que no tengo energía para nada al pasarme noches enteras en vela, me causa también problemas de relaciones personales. Estoy con media pastilla de lorazepam desde hace 1 mes aprox, según médico cabecera, antes estuve 1 mes sin nada, y el mes anterior como ahora, pero muchos días la ansiedad es superior al medicamento. Ya no sé qué hacer, tampoco quiero habituarme a pastillas y más si no me hacen nada

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     David García Díaz

    Hola! Por lo que cuentas, parece que llevas muchos años dentro de un círculo bastante agotador: aparece el miedo a no dormir, empiezas a estar pendiente de si conseguirás dormir esa noche, aumenta la activación y precisamente esa presión hace todavía más difícil conciliar el sueño. Después de una mala noche llega además el miedo a la siguiente, el cansancio y la ansiedad durante el día.

    Después de tantos años y de haber probado diferentes profesionales y tratamientos, entiendo perfectamente que tengas la sensación de “ya no sé qué hacer”. Pero hay un abordaje psicológico específicamente diseñado para este problema: la terapia cognitivo-conductual para el insomnio (TCC-I), que actualmente se considera el tratamiento psicológico de primera elección para el insomnio crónico. No consiste simplemente en relajarse o seguir unas pautas de higiene del sueño; se trabaja precisamente esa preocupación por dormir, los hábitos que se han ido creando alrededor del sueño y la asociación entre cama, vigilancia y ansiedad.

    Respecto al lorazepam, no modificaría ni retiraría la medicación por tu cuenta. Si sientes que ya no te está ayudando suficientemente o te preocupa depender de ella, coméntalo con el médico que te lo ha prescrito para revisar el tratamiento. Las benzodiacepinas se plantean fundamentalmente como tratamientos a corto plazo y, cuando se retiran después de un uso mantenido, debe hacerse de forma pautada.

    Creo que en tu caso merecería la pena buscar un profesional que trabaje específicamente con insomnio y TCC-I. Que hayas tenido varios tratamientos sin el resultado que esperabas no significa que tengas que resignarte a vivir así; quizá hasta ahora no se ha abordado directamente el mecanismo que está manteniendo tu problema con el sueño.

    Un saludo,
    David


  • hola, tengo 45 años , desde hace 5 o 6 años que tengo miedo a conducir por pendientes, carreteras de

    hola, tengo 45 años , desde hace 5 o 6 años que tengo miedo a conducir por pendientes, carreteras de montaña , puentes etc. No hay nada traumatico. Es mas miedo al miedo. Mi mente me autosabotea diciendo "ahi lo pasaras horrible" lugares muy faciles y pasa. A mi me encantan las alturas y antes disfrutaba conduciendo. Ahora cada vez mas modifica mas mi conducta.

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     David García Díaz

    Hola,

    Lo que cuentas encaja mucho con algo que vemos frecuentemente en consulta: más que miedo a la carretera, has empezado a tener miedo a cómo vas a sentirte cuando llegues a ella. Aparece el pensamiento de «ahí lo voy a pasar fatal», empiezas a anticipar la ansiedad y tu cuerpo se activa incluso antes de encontrarte en esa situación.
    El problema es que, poco a poco, uno empieza a evitar determinadas carreteras, buscar rutas alternativas o conducir pendiente de si aparecerá la ansiedad. A corto plazo eso tranquiliza, pero a largo plazo puede hacer que el miedo vaya ganando terreno. Y por eso tiene sentido que digas que cada vez está modificando más tu conducta.
    La buena noticia es que este tipo de miedo se puede trabajar y suele responder muy bien al tratamiento psicológico. Habitualmente trabajamos esa ansiedad anticipatoria, el miedo a las propias sensaciones y una exposición progresiva a las situaciones que has ido evitando, siempre de manera gradual.
    Teniendo en cuenta que antes disfrutabas conduciendo y que ahora está empezando a limitarte cada vez más, creo que sería un buen momento para abordarlo. Si lo necesitas, estaré encantado de acompañarte en ese proceso.

    Un abrazo,
    David


  • Hola, mi pareja con la que he estado 2 años y 8 meses me ha dejado de la noche a la mañana. No había

    Hola, mi pareja con la que he estado 2 años y 8 meses me ha dejado de la noche a la mañana. No había problemas, estábamos bien, nos lo pasábamos muy bien juntos..me ha pillado totalmente desprevenida y descolocada, no entiendo nada. Me dijo que no podía seguir con lo nuestro porque creía que no sentía lo que tenía que sentir, que no sentía un amor que le "ardía" en el pecho, que estaba muy bien conmigo y le encantaba estar conmigo, pero que cuando no estaba conmigo no me echaba de menos, y que no sentía que fuera la persona más importante en su vida ni que fuera capaz de hacer cualquier cosa por mi. No entendí la explicación, porque tiene 45 años, yo 43 y me estaba describiendo un amor de disney como si tuviera 20 años..me dijo que necesitaba tiempo para estar solo y centrarse. Él empezó conmigo 9 meses después de que su ex mujer le dejara tras 20 años de matrimonio (sin hijos), y me dio la sensación de que estaba comparando ambos amores, pero no concibo que no me haya querido..no se puede fingir tanto tiempo y tan bien..Su mejor amigo me ha dicho que está pasando ahora el duelo que no pasó en su momento. No se qué pensar, estoy intentando hacerme a la idea de la ruptura, pero al mismo tiempo creo que ha colapsado y ha cortado por lo sano, pero que se arrepentirá cuando se de cuenta de lo que teníamos y lo valore..al mismo tiempo, me da miedo estarme engañando a mi misma porque a lo mejor es cierto que no me quiere. Estuvimos bien hasta el día anterior, haciendo planes de vacaciones y de todo..justo esa noche de antes hablé con él porque me dejó tirada por un plan de última hora y se lo dije, que no me parecía normal..y a la mañana siguiente vino por la mañana a dejarme. Se que la relación pudo empezar como relación puente, pero hemos tenido una relación preciosa..no entiendo ese colapso repentino y me mata no saber si realmente no me quiere, o si es lo que el piensa porque ahora mismo no puede pensar con claridad

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     David García Díaz

    Hola,

    Entiendo que estés tan descolocada. Cuando una relación aparentemente funciona y la ruptura llega de forma tan repentina, una de las cosas que más cuesta no es solo perder a la persona, sino quedarse intentando encontrar una explicación que haga encajar todo lo vivido.
    Es posible que él esté atravesando ahora cuestiones que no elaboró después de su matrimonio, que esté comparando relaciones o que tenga una idea muy concreta de cómo «debería» sentirse el amor. Pero también sería arriesgado intentar explicar su decisión únicamente desde ahí. Que ahora dude de sus sentimientos tampoco significa necesariamente que haya fingido durante casi tres años. Podemos querer genuinamente a alguien y, en otro momento, cuestionarnos qué sentimos o qué queremos de una relación.
    Creo que ahora mismo hay una pregunta que puede atraparte mucho: «¿realmente no me quiere o está confundido y terminará volviendo?». Y desgraciadamente es una respuesta que hoy no puedes tener. Aferrarte a la posibilidad de que se arrepienta puede aliviar un poco el dolor, pero también dejarte esperando y dificultar que empieces a elaborar lo que ha ocurrido.
    Yo intentaría trabajar desde la realidad que tienes ahora: él ha decidido terminar la relación y tú necesitas atravesar una ruptura que no elegiste y que además apenas comprendes. Si más adelante él reconsidera su decisión, ya podrás decidir entonces qué quieres tú. Pero mientras tanto, creo que sería importante cuidarte y no dejar tu proceso condicionado a que él vuelva. Si ves que la incertidumbre y la necesidad de entender qué ha pasado te están desbordando, puedo acompañarte en consulta para trabajar este proceso.

    Un saludo,
    David.


  • Llevo meses encontrandome muy mal y eso afecta muchísimo más a mis problemas de salud mental pero no

    Llevo meses encontrandome muy mal y eso afecta muchísimo más a mis problemas de salud mental pero no puedo ir al médico. He cancelado la cita 3 veces porque me da miedo ,estoy saturada y es que ya en el camino me agobio muchísimo y me pongo a llorar automáticamente. Y me da muchísima impotencia porque ya cualquier cosa que me pase ya se achaca a lo emocional ( más si no puedo aguantar las ganas de llorar de verdad es imposible). Yo voy desesperada, muchísimo porque estoy tan agotada de encontrarme mal físicamente . Estoy harta que me invaliden aunque me duela de verdad y me digan que todo es ansiedad y ni me miren casi. Siento como si estuviera loca, por eso hasta cuando me encuentro muy mal ya ni quiero pisar un médico. A veces quiero coger y gritar ey estoy aquí y me duele de verdad y necesito ayuda porfavor porque NO PUEDO MÁS.

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     David García Díaz

    Hola,

    Entiendo perfectamente tu frustración. Que exista ansiedad o que te pongas a llorar en consulta no significa que aquello que sientes físicamente no sea real ni que no merezca ser valorado. Además, después de varias experiencias en las que te has sentido poco escuchada, es comprensible que ahora incluso acudir al médico se haya convertido en una situación que te genera muchísimo miedo.

    Precisamente por eso intentaría no abandonar las revisiones médicas. Puede ayudarte ir acompañada por alguien de confianza, llevar por escrito los síntomas y lo que necesitas explicar, e incluso comenzar diciendo al profesional: “Estoy muy nerviosa porque anteriormente he sentido que todo se atribuía a la ansiedad y necesito sentir que también se valore la parte física”. Llorar o estar angustiada no invalida lo que estás contando.

    Y paralelamente creo que sería importante trabajar psicológicamente ese miedo que has desarrollado hacia las consultas. No para asumir que “todo es ansiedad”, sino para conseguir que la ansiedad no te impida pedir ayuda cuando realmente la necesitas. Si ves que sola te resulta imposible romper este círculo, en terapia se puede trabajar de forma gradual para que puedas volver a acudir al médico sin vivir cada cita con este nivel de sufrimiento.

    Un abrazo,
    David


  • Tuve 2 conductas de niña que me averguenzan

    Tuve 2 conductas de niña que me averguenzan, muy graves, de pronto me llega ese recuerdo y me atormenta.

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     David García Díaz

    Hola,

    Gracias por compartirlo. Entiendo que recuperar estos recuerdos siendo adulta pueda generarte muchísima culpa y hacer que los mires con los ojos y los valores que tienes hoy. Pero es importante no juzgar automáticamente las conductas de una niña con los mismos criterios con los que valoraríamos la conducta de un adulto.

    En la infancia pueden aparecer conductas de exploración, curiosidad o imitación relacionadas con la sexualidad. En el primer caso que describes, además, hablas de dos niñas de edades similares. En el segundo sí existía una diferencia de edad mayor y sería importante conocer mejor qué ocurrió, pero con un recuerdo aislado y tantos años después no sería adecuado concluir directamente que fuiste una abusadora.

    Me preocuparía más el sufrimiento que estos recuerdos te están provocando actualmente. Si aparecen de manera repetitiva, necesitas repasarlos mentalmente para determinar qué significan sobre ti o sientes una culpa que no consigues resolver, creo que sería muy recomendable trabajarlo en terapia. No para justificar lo ocurrido, sino para poder comprenderlo dentro del momento evolutivo en el que sucedió y dejar de juzgar a la niña que eras desde la perspectiva de la mujer de 32 años que eres hoy.

    Un abrazo,
    David


  • Yo tengo 4 años con mi pareja y ya somos personas de 56 años pero al principio mi hombre estaba con

    Yo tengo 4 años con mi pareja y ya somos personas de 56 años pero al principio mi hombre estaba con migo hasta 3 o 4 veces a la semana y todo parecía bonito ahora hace como un mes a mi hombre no me toca y ciento q no tiene deceos sexual y yo sí pero cuando logramos estar el no estimula no termina y lo común q uno piensa tiene otra
    Dame un consejo q puedo hacer

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     David García Díaz

    Hola,

    Entiendo que después de haber tenido una vida sexual frecuente, un cambio tan brusco pueda hacerte pensar enseguida que existe otra persona. Pero una disminución del deseo o dificultades para mantener la excitación o llegar al orgasmo no significan necesariamente una infidelidad.
    A esta edad pueden influir muchísimas cosas: estrés, cansancio, problemas de pareja, estado emocional, medicación, cambios hormonales o cuestiones de salud. Por eso intentaría hablar con él desde la preocupación y no desde la acusación: preguntarle cómo se encuentra, si también ha notado ese cambio y qué cree que puede estar ocurriendo.
    Además, si este cambio sexual ha aparecido recientemente y se mantiene, sería recomendable que él pudiera consultarlo también con su médico para descartar posibles factores físicos.
    Y si ambos seguís teniendo interés en recuperar vuestra sexualidad pero no sabéis cómo hacerlo, puede trabajarse perfectamente en terapia sexual y de pareja. Si lo necesitáis, estaré encantado de acompañaros en ese proceso.

    Un saludo,
    David


  • No se como reaccionar le pregunté a mi pareja cuando era su fantasía sexual y me dijo q y no las tie

    No se como reaccionar le pregunté a mi pareja cuando era su fantasía sexual y me dijo q y no las tiene por q cumplió todas !

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     David García Díaz

    Hola,

    Entiendo que una respuesta así pueda haberte descolocado, o sentarte mal. Especialmente si inmediatamente has pensado en qué hizo, con quién o antes de vuestra relación. Pero intentaría no sacar conclusiones únicamente a partir de esa frase.

    También es importante entender que el pasado sexual de tu pareja no determina vuestra relación actual. Que haya tenido determinadas experiencias o haya cumplido algunas fantasías antes de conocerte no significa que necesite repetirlas, que esté comparándote con otras personas o que vuestra sexualidad tenga menos valor.
    Quizá lo más interesante sea preguntarte qué es exactamente lo que te ha inquietado de su respuesta. ¿Te preocupa no poder satisfacerle? ¿Te genera inseguridad imaginar su pasado? ¿Temes que eche de menos determinadas experiencias? Hablar con él desde ahí puede ayudaros mucho más que intentar completar con la imaginación aquello que no sabes.

    Y si notas que su pasado sexual se está convirtiendo en una fuente frecuente de comparaciones, pensamientos intrusivos o inseguridad, puede ser interesante trabajarlo en terapia. No podemos cambiar la historia de nuestra pareja, pero sí podemos aprender a relacionarnos con ella sin permitir que condicione constantemente el presente.

    Un abrazo,
    David


  • Tengo 19 años y vivo con mis padres y hermana. Mi relación familiar es super tóxica .He tenido vario

    Tengo 19 años y vivo con mis padres y hermana. Mi relación familiar es super tóxica .He tenido varios problemas de salud mental durante toda mi adolescencia y juventud debido a ello y ahora tengo ansiedad y depresión ,vivir en casa de mis padres hace que todo empeore más, me hace mucho daño... Y aumenta mis pensamientos en lo peor pero no puedo irme de casa ( por economía y por miedo) y no sé que hacer, encima me siento egoísta por querer irme hasta en eso soy yo el problema y la egoísta.

    RESPUESTA DEL PROFESIONAL:

     David García Díaz

    Hola,

    Entiendo que te sientas atrapada. Por una parte, percibes que vivir en casa está empeorando mucho tu estado emocional y necesitas salir de ahí; por otra, ahora mismo no tienes los medios o la seguridad suficiente para hacerlo. Y encima aparece la culpa por siquiera planteártelo.
    Querer alejarte de un entorno que sientes que te hace daño no te convierte en egoísta. Tampoco significa necesariamente que no quieras a tu familia. A veces necesitamos poner distancia, establecer límites o construir nuestro propio espacio precisamente para poder encontrarnos mejor.
    Como ahora mismo independizarte quizá no sea una posibilidad inmediata, intentaría no plantearlo únicamente como «me voy o aguanto». Puedes empezar a construir esa salida poco a poco: ganar autonomía, buscar apoyos fuera de casa, establecer algunos límites dentro de lo posible y trabajar ese miedo que también dices que te impide marcharte.
    Y teniendo en cuenta que mencionas ansiedad, depresión y que en algunos momentos tus pensamientos se van «a lo peor», creo que sería importante que no llevaras todo esto sola. Un proceso psicológico puede ayudarte tanto a manejar el malestar actual como a preparar, cuando sea posible, una independencia que no nazca únicamente de la desesperación, sino de una decisión cuidada y progresiva.

    Un abrazo,
    David


Preguntas populares

Todos los contenidos publicados en Doctoralia, especialmente preguntas y respuestas, son de carácter informativo y en ningún caso deben considerarse un sustituto de un asesoramiento médico.